wytrzymałość materiałów
 
Encyklopedia PWN
wytrzymałość materiałów, stereomechanika,
nauka o odkształceniach i naprężeniach powstających w częściach konstrukcji, budowli i maszyn pod wpływem różnego rodzaju oddziaływań zewn., gł. obciążeń.
W.m. obejmuje te same zagadnienia, co teoria sprężystościteoria plastyczności, zajmuje się jednak nie ścisłymi ich rozwiązaniami, lecz uzyskiwaniem prostych wzorów, łatwych do stosowania w praktyce i dających niewielkie, kilkuprocentowe różnice w stosunku do rozwiązań ścisłych. Korzystając z zasady superpozycji przedstawia się złożone układy obciążenia jako sumę obciążeń prostych (rozciągania, ściskania, ścinania, zginania, skręcania) rozpatrywanych osobno; naprężenia — obliczone dla każdego prostego przypadku obciążenia — sumuje się i wyznacza w ten sposób rzeczywisty, złożony stan naprężenia; następnie oblicza się, na podstawie jednej z hipotez wytrzymałościowych, naprężenia zredukowane; spełnienie warunków wytrzymałości sprawdza się przez porównanie otrzymanego naprężenia zredukowanego z naprężeniem dopuszczalnym (czyli naprężeniem o najwyższej dopuszczalnej wartości przewidzianej dla danego elementu konstrukcyjnego). W.m. zajmuje się także zjawiskami: pękania, zmęczenia materiału, stateczności konstrukcjipełzania. Za pocz. nauki o w.m. uważa się prace Galileusza (1638), a hist. rozwój w.m. wiąże się ściśle z rozwojem teorii sprężystości.
Bibliografia
M.E. Niezgodziński Wytrzymałość materiałów, Warszawa 2000.
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia