pasywacja
 
Encyklopedia PWN
pasywacja
[łac. passivus ‘bierny’],
pasywowanie,
proces chem. lub elektrochem. powodujący zwiększenie odporności korozyjnej metalu w wyniku wytworzenia na jego powierzchni bardzo cienkiej, szczelnej i dobrze związanej z podłożem warstewki tlenków lub soli;
wytworzenie tej warstewki powoduje zmianę potencjału elektr. metalu; pasywacja niektórych metali, np. chromu, niklu, aluminium, zachodzi samorzutnie (samopasywacja) pod działaniem tlenu zawartego w powietrzu, zwykle jednak pasywację przeprowadza się w kąpielach utleniających (oksydowanie); wprowadzenie do stopu określonej ilości metalu samopasywującego się zwiększa zdolność stopu do pasywacji, dlatego np. stosuje się chrom i nikiel jako dodatki do stali nierdzewnych.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia