Polska. Siły zbrojne. Polska Rzeczpospolita Ludowa
 
Encyklopedia PWN
Polska. Siły zbrojne. Polska Rzeczpospolita Ludowa.
Po wojnie przeprowadzono demobilizację PSZ na Zachodzie (zostały rozwiązane IX 1946, większość żołnierzy wstąpiła do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia) oraz WP (I 1946 liczyło 217 tys., I 1949 — 130 tys. żołnierzy). Oddziały WP i Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego uczestniczyły w walce z podziemiem niepodległościowym oraz UPA (Akcja Wisła). W okresie pokoju dow. WP był min. obrony narodowej. W 1949–50 rozpoczął się proces sowietyzacji WP (większość stanowisk dowódczych objęli generałowie i oficerowie sowieccy, wielu żołnierzy było represjonowanych, m.in. odbył się proces generałów), jego rozbudowy (I 1953 ponad 400 tys. żołnierzy na wszystkich etatach) i modernizacji, w części opartej na rodzimym przemyśle zbrojeniowym. Od 1955 stopniowo redukowano liczebność wojska (1955–58 o ok. 200 tys.); 1956 większość generałów i oficerów sowieckich opuściła Polskę. Po 1956 kilkakrotnie modernizowano WP (wprowadzano nowe modele uzbrojenia), utrzymując jego liczebność w granicach 200–300 tys. żołnierzy. Wojska lądowe, lotn. i część Marynarki Wojennej wchodziły w skład Zjedn. Sił Zbrojnych utworzonego 1955 Warszawskiego Układu; VIII–X 1968 liczące ok. 26 tys. żołnierzy zgrupowanie WP uczestniczyło w interwencji wojsk Układu Warsz. w Czechosłowacji. W kraju oddziały WP kilkakrotnie brały udział w pacyfikacji wystąpień społ. (poznański czerwiec 1956, grudniowy bunt robotniczy 1970 w Polsce oraz stan wojenny 1981–83). Od 1989 trwa, ograniczona przez niedostatek środków finansowych, budowa nowocz. armii zdolnej do obrony suwerenności państwa.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia