Polski

Encyklopedia PWN

nielegalne stronnictwo chłopskie, działające 1904–07 w Królestwie Pol., powstałe z przekształcenia Lud. Koła Oświaty;
partia lud. na Wileńszczyźnie, zał. II 1920
stowarzyszenie zrzeszające automobilkluby, kluby i sekcje motorowe;
stowarzyszenie sport., zał. 1919 w Zakopanem,
stowarzyszenie sport., zał 1919 w Warszawie;
kryptonim Związku Walki Zbrojnej.
ogólnopolskie zrzeszenie zawodowe przedsiębiorców wielkiego i średniego przemysłu metalowego, reprezentujące ich interesy gospodarcze wobec instytucji rządowych, społeczne i robotnicze, utworzone 1920;
stowarzyszenie społ. i sportowe, kierujące w Polsce wędkarstwem masowym i wyczynowym,
niepodległościowa tajna organizacja paramilitarna, zał. 1908 w Galicji;
polit.-wojsk. organizacja konspiracyjna, utworzona XI 1939 w Warszawie przez czł. NPR i żołnierzy 36. pułku piechoty Legii Akademickiej;
organizacja żeglarska, zał. 1924 w Tczewie,
specyficznie polska postać mesjanizmu, wyznaczająca narodowi polskiemu misję zbawienia ludzkości i funkcję duchowego przywódcy — Mesjasza innych narodów.
Komunistyczna Partia Polski (KPP), do 1925 Komunistyczna Partia Robotnicza Polski,
partia polityczna, założona 16 XII 1918 w wyniku połączenia SDKPiL i PPS-Lewicy, od 1919 sekcja Międzynarodówki Komunistycznej (Kominternu).
specyficzny dla Polski zespół cyklicznych, dorocznych obrzędów obejmujących cały rok kalendarzowy.
twór polityczny mający pełnić na ziemiach polskich zajętych przez Armię Czerwoną funkcję naczelnej władzy o charakterze państwowym;
kierownictwo polit. komunistów pol. w ZSRR, powołane 1 II 1944 w Moskwie przez KC WKP(b).
Lud Polski, Lud Polski w Emigracji,
radykalna emigr. organizacja zawiązana 1835 w Wielkiej Brytanii przez grupę secesjonistów z TDP;
tradycyjna nazwa chrystianizacji społeczeństwa w państwie polskim;
trzy podziały terytorium Rzeczypospolitej dokonane przez Prusy, Rosję i Austrię w końcu XVIII w.
jezioro w Tatrach Wysokich, w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, u podnóża Miedzianego, na wys. 1665 m;

Ilustracje, multimedia

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

czerwiec polski «gatunek czerwca – owada, hodowany dawniej w Polsce ze względu na samice dostarczające czerwonego barwnika»
język polski «urzędowy język w Polsce»
konik polski «mały koń o maści myszatej lub bułanej, z ciemną pręgą na grzbiecie, wyhodowany w Polsce»
ogar polski «pies myśliwski o krótkiej, czarnej lub ciemnoszarej sierści»
owczarek nizinny polski «pies o długiej, kosmatej sierści»
polski I «dotyczący Polski, Polaków»
• polskość
polski II «język polski»
złoty polski
1. zob. I złoty.
2. «polska jednostka pieniężna używana od XV do XIX w.»
barwy polskie «biel i czerwień; też: sztandar biało-czerwony»
Młoda Polska «okres w literaturze i sztuce polskiej przypadający na lata 1890–1918»
• młodopolski
bracia polscy «wyznawcy polskiego arianizmu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia