sygnałem modulującym

Encyklopedia PWN

modulacja
[łac.],
telekom. proces fiz. polegający na oddziaływaniu pewnego przebiegu wielkości fiz., zw. sygnałem modulującym, na inny przebieg (modulowany), zw. też falą nośną, w wyniku czego uzyskuje się przebieg zw. sygnałem zmodulowanym.
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
urządzenie elektroniczne przeznaczone do odbioru sygnałów telewizyjnych (emitowanych przez telewizyjne stacje nadawcze za pomocą anten nadawczych lub przesyłanych przewodowo w telewizyjnych sieciach przewodowych; telewizja) oraz do przetwarzania ich na obraz, odtwarzany na ekranie kineskopu lub ekranie LCD czy PDP, i na towarzyszący mu dźwięk, odtwarzany za pomocą głośnika (zespołu głośników) bądź słuchawek.
telewizja, procesy techniki telewizyjnej,
magnetofon
[gr.],
urządzenie do zapisywania (rejestracji) na taśmie magnet. (magnetyczny zapis) i odczytywania z niej sygnału fonicznego (dźwięku przetworzonego na sygnał elektr.);
radar
[ang. Radio Detecting and Ranging],
radiolokator, stacja radiolokacyjna,
urządzenie radioelektroniczne lub system złożony ze współpracujących ze sobą urządzeń radioelektronicznych;
teoria przekazywania wiadomości ze źródła wiadomości do obiektu ich przeznaczenia — odbiorcy (ujścia);
zbiór danych obejmujący sposoby wytwarzania i przesyłania sygnałów telewizyjnych, a także parametry tych sygnałów;
magnetyczny zapis, rejestracja magnetyczna,
proces utrwalania informacji w postaci śladu magnetycznego (ścieżki) na nośniku magnetycznym w celu jej przechowywania i późniejszego, wielokrotnego odczytywania w dowolnej chwili;
urządzenie, w którym są wytwarzane drgania elektr., emitowane przez antenę (po zmodulowaniu sygnałem przenoszącym informację) w otaczającą ją przestrzeń, w postaci fal radiowych.
przyrząd optoelektroniczny przetwarzający obraz opt. na sygnał elektr. wizyjny (p.w. analizujący) lub przeprowadzający operację odwrotną (p.w. syntezujący).
VOR, ang. Very High Frequency Omnidirectional Radio Range,
lotn. ultrakrótkofalowy (w pasmie częst. 108–118 MHz) system nawigacji bliskiego zasięgu;
bod, Bd,
telekom. jednostka szybkości modulowania sygnału telegraficznego (szybkości telegraficznej) lub szybkości przekazywania elementów sygnału cyfrowego o stałym czasie trwania;
modulator
[łac.],
telekom. układ elektroniczny realizujący proces modulacji;
radiofonia
[łac.-gr.],
dział radiokomunikacji zajmujący się zorganizowanym rozpowszechnianiem audycji dźwiękowych, przeznaczonych dla słuchaczy mających odbiorniki radiofoniczne.
demodulacja
[łac.],
telekom. proces wydzielania sygnału modulującego (przenoszącego informację) z sygnału zmodulowanego (przebiegu nośnego);
induktofonia, rozgłaszanie indukcyjne,
radiotechn. system rozgłaszania bezprzewodowego, w którym do przesyłania dźwięku (mowy, muzyki) z jednego punktu nadawczego do wielu punktów odbiorczych wykorzystuje się sprzężenie indukcyjne między nadajnikiem radiofonicznym a odbiornikami;
kineskop
[gr. kínēma ‘ruch’, skopéṓ ‘patrzę’],
rodzaj obrazowej lampy elektronopromieniowej przeznaczonej do przetwarzania sygnału elektrycznego (wizyjnego) na obraz świetlny oglądany na ekranie;
rodzaj modulacji, w której sygnał modulujący jest sygnałem cyfrowym stanowiącym ciąg impulsów zero-jedynkowych;
rodzaj lampy elektronowej (próżniowej), w której wykorzystuje się strumień elektronów uformowany za pomocą układów elektronoopt. w wiązkę elektronową;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia