konstrukcyjne

Encyklopedia PWN

Fokker Anthony Herman Gerard, ur. 6 IV 1890, Kediri (Jawa), zm. 23 XII 1939, Nowy Jork,
holenderski konstruktor lotniczy, instruktor pilot, przemysłowiec, wynalazca.
jednomiejscowe samochody wyścigowe o otwartym nadwoziu i kołach wystających poza jego obrys;
fundament
[łac.],
bud. najniżej położony element konstrukcyjny obiektu budowlanego przenoszący oddziaływanie (obciążenia) konstrukcji nośnej na podłoże gruntowe.
geotechnika
[gr. gḗ ‘ziemia’, téchnē ‘sztuka’, ‘nauka’, ‘ rzemiosło’],
dyscyplina nauk. zajmująca się zastosowaniem teorii nauk. i metod inżynieryjnych pozwalających na uzyskanie, interpretację i wykorzystanie wiedzy o gruntach (skałach) w celu ustalenia warunków budowlanych na danym terenie.
miasto w województwie lubuskim, na pograniczu Równiny Gorzowskiej i Kotliny Gorzowskiej, nad Wartą i jej prawym dopływem Kłodawką; siedziba wojewody lubuskiego i starosty pow. gorzowskiego, pow. grodzki.
dział techniki obejmujący całokształt procesów związanych z wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych, ich przeróbką (wzbogacanie kopaliny) w celu racjonalnego wykorzystania i dostosowania do potrzeb użytkowników; również dział gospodarki.
grawimetr
[łac. gravis ‘ciężki’, gr. metréō ‘mierzę’],
przyrząd do pomiarów przyspieszenia ziemskiego ;
Guarini Guarino Camillo, ur. 17 I 1624, Modena, zm. 6 III 1683, Mediolan,
wł. architekt i matematyk; jeden z gł. przedstawicieli architektury późnego baroku;
implant
[łac.],
wszczep,
element strukturalny wykonany z materiału tkankowego (auto-, homo-, heterogenicznego) lub biomateriału (metal, ceramika, tworzywo węglowe, tworzywo sztuczne) umieszczony w organizmie w celu uzupełnienia lub zastąpienia tkanek narządu (albo jego części) lub spełniania (wspomagania) ich funkcji, także urządzenie zastępcze umieszczane wewnątrz ciała (np. serce sztuczne, defibrylator, rozrusznik serca, układ hydrauliczny z zastawką do drenowania płynu mózgowo-rdzeniowego w wodogłowiu).
przyrządy służące do wydobywania dźwięku, ściślej: do wykonywania muzyki.
instytut nauk.-badawczy, zał. 1921 w Warszawie pod nazwą Wojsk. Centrala Badań Lotniczych;
mat., filoz. współczesny kierunek w zakresie podstaw matematyki;
dziedzina nauki i techniki zajmująca się badaniami, projektowaniem, budową i użytkowaniem budowli hydrotechnicznych śródlądowych i morskich;
Jacobs Hans, ur. 30 IV 1907, Hamburg, zm. 24 X 1994,
niemiecki konstruktor szybowców.
kafle
[niem. Kaf(t)le ‘ozdobna wykładzina pieca’],
wyroby ceramiczne, porowate, służące jako elementy konstrukcyjne zewn. okładziny pieca — urządzenia do ogrzewania pomieszczeń.
mat. kostrukcja geometryczna przy użyciu cyrkla i linijki;
niszczenie (degradacja) materiałów w wyniku reakcji zachodzących w podwyższonych i wysokich temperaturach, przebiegające w wyniku oddziaływania materiału ze środowiskiem;
Labrouste
[labrụst]
Henri, ur. 11 V 1801, Paryż, zm. 25 VI 1875, Fontainebleau,
architekt francuski;
laminaty
[łac.],
tworzywa warstwowe,
tworzywa otrzymywane w wyniku połączenia w jedną całość kilku lub kilkudziesięciu warstw nośnika (najczęściej forniru, arkuszy papieru, tkanin: bawełnianych, azbestowej, szklanej) przesyconych lub powleczonych żywicą syntetyczną (np. fenolowo-formaldehydową, poliestrową, epoksydową, melaminową);
Lwow Nikołaj A., ur. 4 III 1751, Nikolskoje-Czerieczice k. Torżka, zm. 3 I 1804, Moskwa,
ros. architekt, poeta, etnograf i tłumacz;

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konstrukcja
1. «sposób, w jaki połączone są elementy tworzące jakąś całość»
2. «rzecz skonstruowana, zbudowana»
3. «konstruowanie, budowanie»
4. «metoda wykreślania figur geometrycznych na podstawie odpowiednich danych»

• konstrukcyjny • konstrukcyjnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia