konstrukcyjne

Encyklopedia PWN

materiały stosowane zarówno do wykonania budowli, jak też do jej naprawy, remontu, modernizacji, przez wykorzystanie ich na stałe w obiekcie.
lotn. biuro konstrukcyjne, zorganizowane 1946 w Warszawie na Okęciu przez F. Misztala w ramach Zjednoczenia Przemysłu Lotn.;
tworzywa ceramiczne, których gł. składnikami są azotki — gł. krzemu (Si3N4), także glinu (AlN);
ceramika
[gr. kéramos ‘ziemia’, ‘glina’; kerameoús ‘wykonany z gliny’],
nieorganiczne i niemetaliczne materiały otrzymywane w wyniku procesu ceramicznego; także technologia wytwarzania takich materiałów oraz nauka obejmująca badania dotyczące ich otrzymywania, właściwości i zastosowania.
technika wytwarzania, badania i wykorzystywania wysokiego ciśnienia, tj. ciśnienia, dla którego przyjęto dolną granicę równą 108 Pa. Zakresy wysokiego ciśnienia występującego w otaczającym nas świecie oraz otrzymywanego w laboratorium podaje diagram.
rdzenny lud syberyjski zamieszkujący okręgu autonomicznym Czukotka, częściowo Jakucję i Kraj Kamczacki w Rosji;
Dečani, albańskie Deçan, Deçani,
m. w Kosowie (region Peć)
dejwud, ang. deadwood,
żegl.:
Douglas
[dạgləs]
Donald Wills Wymowa, ur. 6 IV 1892, Nowy Jork, zm. 1 II 1981, Palm Springs (stan Kalifornia),
amerykański konstruktor lotniczy, przemysłowiec.
dziedzina budownictwa obejmująca wszelkiego rodzaju budynki i konstrukcje inżynieryjne wykonane z drewna, wyróżniająca się specyficznym charakterem tworzywa, odrębnymi metodami technologii, systemem konstrukcji i formą artystyczną.
duroplasty
[łac. durus ‘twardy’, gr. plastós ‘ulepiony’],
duromery, tworzywa utwardzalne,
grupa tworzyw sztucznych, które po utwardzeniu w wyniku nieodwracalnego procesu sieciowania zachodzącego pod wpływem ogrzewania (tworzywa termoutwardzalne) albo działania związków chemicznych,
dylemat
[gr. dílēmma < dis ‘dwa razy’, lambánō ‘biorę’],
log. schemat wnioskowania niezawodnego zawierającego 3 przesłanki — 2 w postaci zdań warunkowych i trzecią w postaci zdania alternatywnego;
med., psychol. człowiek w pierwszym okresie postnatalnego rozwoju osobniczego (ontogeneza), od chwili urodzenia do zakończenia procesu wzrastania;
ciężki śmigłowiec transportowy przeznaczony do przenoszenia dużych ładunków na zewn. podwieszeniu (haku);
elastooptyka
[łac. elasticus ‘sprężysty’, gr. optikós ‘wzrokowy’ < optós ‘widzia(l)ny’],
optyka naprężeń, fotosprężystość,
doświadczalna metoda analizy stanu naprężenia i odkształcenia w ciałach stałych —
elektroceramika
[gr.],
ceramika elektrotechniczna,
materiały (i wyroby) stosowane w elektrotechnice, elektronice i elektrotermii ze względu na ich właściwości (duża rezystywność i wytrzymałość elektr., mała stratność elektr., ogniotrwałość itp.)
produkty wytwarzane z żywic fenolowo-formaldehydowych typu nowolaków i rezoli;
Focke
[fọkə]
Henrich Wymowa, ur. 8 X 1890, Brema, zm. 25 II 1979, tamże,
niemiecki konstruktor samolotów i śmigłowców.
Fokin Michaił M., ur. 5 V 1880, Petersburg, zm. 22 VIII 1942, Nowy Jork,
ros. choreograf, tancerz.

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konstrukcja
1. «sposób, w jaki połączone są elementy tworzące jakąś całość»
2. «rzecz skonstruowana, zbudowana»
3. «konstruowanie, budowanie»
4. «metoda wykreślania figur geometrycznych na podstawie odpowiednich danych»

• konstrukcyjny • konstrukcyjnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia