konstrukcyjne

Encyklopedia PWN

archiwolta
[wł. archivolto],
czoło łuku, z reguły zdobione płaskorzeźbioną dekoracją wykonaną głównie w kamieniu, tynku lub stiuku;
Ariane
[arjạn] Wymowa,
pierwsza użytkowa rakieta nośna ESA;
ażur
[fr.],
szt. plast. dekoracyjny układ otworów tworzących tło dla nieprzezroczystego wzoru;
Bauhaus Wymowa, Das Staatliche Bauhaus Weimar, Hochschule für Gestaltung,
uczelnia artystyczna, powstała 1919 w Weimarze w wyniku połączenia Grossherzogliche Sächsische Hochschule für Bildende Künste i Grossherzogliche Sächsische Kunstgewerbeschule;
Behrens
[b:rns]
Peter Wymowa, ur. 14 IV 1868, Hamburg, zm. 27 II 1940, Berlin,
niemiecki architekt, malarz, projektant form przemysłowych, grafik.
belka
[niem.],
techn. element konstrukcyjny budowli i maszyn podlegający zginaniu;
beryl, Be, berylium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 4;
Bessemer
[bẹsımər]
Sir Henry Wymowa, ur. 19 I 1813, Charlton (hrab. Hertfordshire), zm. 15 III 1898, Londyn,
angielski wynalazca samouk.
mieszanka mineralno-asfaltowa składająca się z mączki mineralnej, piasku, kruszywa łamanego, żwiru oraz asfaltu drogowego;
bioczujnik, biosensor,
rodzaj czujnika chemicznego zawierającego składniki biologicznie czynne w receptorze (obszarze detekcyjnym), wykonanym najczęściej w postaci membrany.
blacha
[niem.],
wyrób hutniczy ze stali lub metali nieżelaznych, o małej grubości i dużych wymiarach poprzecznych, otrzymywany przez walcowanie na gorąco lub na zimno;
związek boru z azotem;
Broadwood
[brọ:duud],
ang. fabryka fortepianów, zał. ok. 1770 przez J. Broadwooda, w dawnej fabryce klawesynów B. Tschudi w Londynie;
Bryła Stefan Władysław, ur. 17 VIII 1886, Kraków, zm. 3 XII 1943, Warszawa,
inżynier budowlany, pionier spawania w budownictwie.
jedna z głównych kategorii estetycznych, zazwyczaj pojmowana jako opozycja wobec kategorii piękna; rezultat naruszenia przyjętych kanonów piękna.
Chemnicer Iwan I., ur. 16 I 1745, twierdza Jenotajewska (gubernia astrachańska), zm. 30 III 1784, Burnaw (ob. Bornova, Turcja),
ros. poeta i bajkopisarz;
cięcie materiałów (gł. metali i stopów) polegające na ich miejscowym utlenieniu lub wytopieniu w wysokiej temperaturze;
cios, kamień ciosany,
bud. blok z naturalnego kamienia o dużej wytrzymałości, otrzymany przez przecinanie lub obróbkę kamieniarską;
cokół
[wł. zoccolo],
najniższa, naziemna część struktury architektonicznej, zarówno w większej (budynek), jak i mniejszej skali (ołtarz, nagrobek), także fragment poszczególnych nośnych elementów architektonicznych (kolumna, filar);

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konstrukcja
1. «sposób, w jaki połączone są elementy tworzące jakąś całość»
2. «rzecz skonstruowana, zbudowana»
3. «konstruowanie, budowanie»
4. «metoda wykreślania figur geometrycznych na podstawie odpowiednich danych»

• konstrukcyjny • konstrukcyjnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia