konstrukcyjne

Encyklopedia PWN

fiz. promieniowanie elektromagnetyczne (rentgenowskie, γ) i korpuskularne (cząstki α, elektrony, neutrony i in.), które przechodząc przez materię ulega rozpraszaniu lub pochłanianiu, przekazując energię atomom i cząsteczkom ośrodka, przez który przenika (i z którym oddziałuje).
rakieta
[niem.],
obiekt latający, napędzany silnikiem rakietowym i służący do przenoszenia ładunku użytecznego, np.: ładunku bojowego, statku kosmicznego, aparatury badawczej;
pojazd drogowy silnikowy, dwuśladowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, przeznaczony do przewozu osób i/lub ładunku, ciągnięcia przyczep albo wykonywania określonych czynności (np. samochód diagnostyczny);
stojak, podstawa, podpora,
mebel lub inne urządzenie konstrukcyjne służące do podtrzymywania czegoś lub (czasem) kogoś, zwłaszcza dzieci nie mogących jeszcze stać bez oparcia;
taboret
[fr.],
odmiana stołka, mebel do siedzenia, bez oparcia i zwykle bez poręczy, czasem z wyściełanym siedziskiem lub całkowicie tapicerowany (puf);
materiały drzewne otrzymywane w tartaku przez piłowanie podłużne (przetarcie na pilarkach) lub obróbkę na tzw. trakorębarkach drewna okrągłego albo dzielenie podłużnie i poprzecznie tak otrzymanych materiałów na części o obrobionych (co najmniej) czołach i szerszych płaszczyznach;
mat. konstrukcyjne zagadnienie podziału dowolnego odcinka AB na 3 równe części;
materiały, których podstawowym składnikiem jest drewno;
wolfram, W, wolframium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 74;
techn. wygięcie pręta związane z przejściem elementu konstrukcyjnego ze stanu równowagi statecznej w stan niestateczny.
arch. łuk podsklepienny z ciosów kamiennych lub profilowanej cegły, wzmacniający sklepienie i akcentujący dekoracyjne linie przenikania się pól sklepiennych;
utwardzalne żywice syntetyczne o cząsteczkach zawierających 2 lub więcej grup epoksydowych (oksiranowych, oksacyklopropanowych);
żywice poliestrowe, poliestry nienasycone,
polimery o budowie [–R–C(O)O–R′–]n, gdzie R i R′ — alkil lub aryl, zawierające ugrupowania w łańcuchu głównym;
adaptacjonizm
[łac.],
kierunek ewolucjonizmu uznający wszystkie cechy każdego organizmu za przystosowania (adaptacja) powstałe na drodze doboru naturalnego, historycznie był to kierunek ewolucjonizmu, teoria, wg której dobór naturalny jest jedyną siłą ewolucyjną,
nagrzewanie się powierzchni ciała stałego opływanego przez naddźwiękowy lub hiperdźwiękowy strumień gazu.
agrafa
[fr.],
arch. motyw dekoracyjny imitujący ozdobną klamrę;
stopy lekkie (gęstość 2,55–2,80 g/cm3), których gł. składnikiem jest aluminium.
techn. element lub zespół konstrukcyjny o cechach sprężystych i tłumiących drgania;
ukr. wytwórnia lotn.,
mat. jedno z najsłynniejszych klas. zagadnień konstrukcyjnych w geometrii polegające na wykreśleniu na płaszczyźnie okręgu stycznego do 3 danych okręgów;

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

konstrukcja
1. «sposób, w jaki połączone są elementy tworzące jakąś całość»
2. «rzecz skonstruowana, zbudowana»
3. «konstruowanie, budowanie»
4. «metoda wykreślania figur geometrycznych na podstawie odpowiednich danych»

• konstrukcyjny • konstrukcyjnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia