Włochy. Polityka społeczna
 
Encyklopedia PWN
Włochy. Polityka społeczna.
Polityka społ. we Włoszech obejmuje zabezpieczenie społ., ochronę zdrowia i politykę oświatową. System zabezpieczenia społecznego realizowany przez Istituto Nazionale della Previdenza Sociale obejmuje zasiłki dla bezrobotnych, zasiłki chorobowe, rodzinne i emerytury; funkcjonuje też system ubezpieczeń prowadzony przez Istituto Nazionale per l’Assicurazione contro gli Infortuni sul Lavoro, który wypłaca odszkodowania za wypadki przy pracy. W 2002 nakłady państwa na zabezpieczenie społ. stanowiły 17% wydatków budżetowych. Opieka zdrowotna. System państw. służby zdrowia wprowadzający bezpłatną podstawową opiekę med. dla wszystkich obywateli funkcjonuje od 1980; pobiera się minim. opłaty za leki, badania analit. i pobyt w szpitalu; wszyscy pracujący otrzymują zasiłki ze zunifikowanego nar. ubezpieczenia medycznego. Równolegle istnieje rozwinięte lecznictwo prywatne. W 2002 nakłady państwa na ochronę zdrowia stanowiły 7,5% wydatków budżetowych. Polityka oświatowa. Nauka jest bezpłatna i obowiązkowa dla dzieci w wieku 6–14 lat; jednolity program nauczania oprac. przez Minist. Edukacji obowiązuje we wszystkich szkołach. Nauka w szkole podstawowej (scuola elementare) trwa 5 lat; szkoła średnia jest 2-stopniowa; po ukończeniu I st., 3-letniego (scuola media unificata), uczniowie zdają egzamin i otrzymują świadectwo ukończenia niższej szkoły średniej. Mogą kontynuować naukę w różnych szkołach II st.: 5-letnim liceum ogólnokształcącym klas. (liceo classico) lub mat.-przyr. (liceo scientifico), 5-letniej średniej szkole techn. (istituto tecnico), 2,5-letniej niższej szkole zaw. (istituto profesionalescuola tecnica), 5-letniej szkole pedag. (istituto magistrale) lub 4–5-letnim liceum artyst. (liceo artistico). Po ukończeniu 5-letniego liceum uczniowie zdają egzamin (maturita), który uprawnia do podjęcia studiów. Na edukację przeznacza się 4,6% PKB (2003).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia