korzeniem

Encyklopedia PWN

koncepcja geopolit. zakładająca ukształtowanie się w epoce nowoż. wielonar. zbiorowości kulturowej, wyodrębnionej przez wspólny zasób wartości duchowych oraz osiągnięć materialnych, obejmującej społeczeństwa zamieszkujące kontynenty po obu stronach północnej części O. Atlantyckiego.
bałkańsko-dunajska kultura, zw. kulturą Dridu,
archeol. kultura rozwijająca się IX–XI w. na terenie północnej Bułgarii, Rumunii (reprezentatywna osada Dridu w pobliżu Ploeszti), południowej Mołdawii i południowo-zachodniej Ukrainy;
banian, właśc. figowiec bengalski, Ficus benghalensis,
bot. potężne drzewo, jeden z gatunków figowca (figowiec bengalski).
Banten, Bantam,
miejscowość w Indonezji, w prow. Banten, na północno-zachodnim wybrzeżu Jawy, na północ od Serangu, ok. 2 km od morza;
Bels Alberts, właśc. Janīs Cirulis, ur. 1938,
pisarz łotewski;
Berlin
[bə:rlı̣n]
Sir Isaiah Wymowa, ur. 6 VI 1909, Ryga, zm. 5 XI 1997, Oksford,
brytyjski filozof, historyk idei i teoretyk polityki.
biofagi
[gr. bíos ‘życie’, phageín ‘jeść’],
ekol. organizmy heterotroficzne odżywiające się innymi żywymi organizmami lub ich częściami;
biurokracja
[fr. bureau ‘urząd’, gr. kratós ‘władza’, ‘rząd’],
hierarchiczna, regulowana przepisami organizacja, oparta na określonym w kontrakcie stosunku bezpośredniej zależności służbowej między zwierzchnikiem i podwładnym, której personel przyjmuje wynagrodzenie pieniężne.
bobowate (motylkowate), Fabaceae (Papilionaceae),
rodzina roślin z klasy dwuliściennych (jedna z najliczniejszych),
borodziej cieśla, Ergates faber,
chrząszcz z rodziny kózkowatych;
bot. zgrubienia na korzeniach głównie roślin motylkowych;
brukiew, właśc. karpiel, Brassica napus subsp. napobrassica,
podgatunek rzepaku, dwuletnia roślina korzeniowa z rodziny kapustowatych (krzyżowych), pochodząca z północnych obszarów Eurazji;
bot. trwała, wieloletnia roślina zielna, corocznie odnawiająca pęd nadziemny z zimujących pąków podziemnych (np. rabarbar, konwalia, krwawnica) lub przyziemnych (np. lebiodka zwyczajna, zimotrwałe złocienie);
Camara
[ka˜]
Laye, ur. 1 I 1928, Kouroussa, zm. 4 II 1980, Dakar,
pisarz z Gwinei, tworzący w języku francuskim;
Caravaggio
[karawạdżdżio] Wymowa,
właśc. Michelangelo Merisi, ur. 29 IX(?) 1571, Mediolan lub Caravaggio k. Bergamo, zm. 18 VII 1610, Porto d’Ercole,
malarz włoski, jeden z najwybitniejszych twórców wczesnego baroku.
cement zęba, kostniwo,
anat. rodzaj tkanki łącznej podporowej, występującej w obrębie korzenia zęba;
szkoła w ekonomii powstała w latach 30. XX w. na Uniwersytecie w Chicago;
chrabąszcz, Melolontha,
rodzaj chrząszczy z rodziny żukowatych;
chwytniki, ryzoidy,
bot. nitkowate, często rozgałęzione utwory występujące u glonów i grzybów oraz na gametofitach mszaków i paprotników;
cissus, winnik, Cissus,
rodzaj z rodziny winoroślowatych;

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia