korzeniem

Encyklopedia PWN

hipokotyl
[gr.],
łodyżka podliścieniowa,
bot. osiowy organ roślin nasiennych znajdujący się między korzeniem a liścieniami, którego zaczątek istnieje w większości zarodków;
Magellan Ferdynand, portug. Fernão de Magalhães, hiszp. Fernando Magallanes, ur. 1480, Sabrosa (dystrykt Vila Real), zm. 27 IV 1521, wyspa Mactan (Filipiny),
żeglarz portugalski w służbie hiszpańskiej.
rockowa muzyka, rock music,
powstały w połowie XX w. w Stanach Zjednoczonych typ muzyki, głównie wokalno-instrumentalnej, łączącej elementy amerykańskiego folkloru muzycznego (country and western music, ballady kowbojskie) ze skomercjalizowaną muzyką bluesową (rhythm and blues);
Saavedra Alvaro de, data ur. nieznana, zm. X 1529, O. Spokojny,
bratanek Hernána Cortésa, żeglarz hiszpański;
systemiczne preparaty, preparaty układowe,
pestycydy odznaczające się zdolnością przenikania do tkanek roślin, gdzie rozprzestrzeniają się za pomocą wiązek naczyniowo-sitowych — przez część naczyniową (ksylem) od korzeni w górę do pędów i liści bądź odwrotnie, przez część sitową (floem) od liści do korzeni;
włoski roślinne, trichomy, trychomy,
anat. jedno- lub wielokomórkowe, różnokształtne wytwory (wyrosty) komórek skórki, występujące na różnych nadziemnych organach rośliny (z wyjątkiem korzeni), pełniące różnorodne funkcje.
biol. powiększanie się wymiarów i masy ciała osobników w ciągu ich życia (ontogeneza).
Afghani, Al-, Dżamal ad-Din, Ǧamāl ad-Dīn al-Afḡānī, ur. 1838, Sadabad, zm. 9 III 1897, Stambuł,
teolog i filozof muzułmański, pochodzenia afgańskiego;
ugrupowanie ascetów śiwaickich oddających się skrajnym umartwieniom, którzy szczególną czcią otaczają boginię śmierci i mroku Kali;
związek powstający z kwasu moczowego pod wpływem enzymu ureazy;
alkanna, Alcanna,
śródziemnomorski rodzaj z rodziny ogórecznikowatych (szorstkolistnych), obejmujący 20–30 gat. bylin;
alrauna
[niem.],
korzeń mandragory, któremu przypisywano właściwości magiczne.
alstremeria, krasnolica, Alstroemeria,
rodzaj z rodziny amarylkowatych obejmujący ok. 50 gat. trwałych roślin zielnych z tropik. rejonów Ameryki Południowej;
korzeń arcydzięgla litworu, używany ze względu na zawarty w nim eteryczny olejek arcydzięglowy (gł. składnik felandren) w leczeniu chorób przewodu pokarmowego, także w przemyśle spoż. do wyrobu wódek gatunkowych i likierów;
aperitif
[fr.],
napój alkoholowy (18–35% alkoholu),
przygotowywanie, przechowywanie i sprzedaż leków;
grupa ludów semickich uznających język arabski za rodzimy, niestanowiących jednolitej grupy etnicznej.
bot. struktura tworzona przez grzyb mikoryzowy we wnętrzu komórki korzenia w formie wielokrotnie rozgałęzionej strzępki.
aromakologia
[gr. árōma ‘korzenie’, ‘wonne zioła’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o zapachach;
aromaterapia
[gr. árōma ‘korzenie’, ‘wonne zioła’, therapeía ‘opieka’, ‘leczenie’],
niekonwencjonalna metoda terapii za pomocą naturalnych olejków eterycznych wprowadzonych do organizmu przez drogi oddechowe (wąchanie, wdychanie, inhalacje) i/lub skórę (masaż, kąpiel, kompres);

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia