korzeniem

Encyklopedia PWN

fizjol. proces odtwarzania przez organizm roślinny uszkodzonych lub utraconych części: komórek, tkanek, organów, nawet prawie całego organizmu;
seler zwyczajny, właśc. selery zwyczajne, Apium graveolens,
gatunek dwuletniej rośliny warzywnej i przyprawowej z rodziny selerowatych (baldaszkowatych);
skorzonera, wężymord czarny korzeń, wężymord hiszpański, pot. czarne korzonki, Scorzonera hispanica,
gat. rośliny warzywnej i leczn. z rodzaju wężymord, z rodziny astrowatych (złożonych) pochodzący z Europy Południowej, Kaukazu i południowej Syberii;
zagłębienie w ziemi wraz z korzeniami drzewa wywróconego przez wiatr;
mit. germ. drzewo życia (wiecznie zielony jesion) obejmujące korzeniami podziemny kraj zmarłych, kraj olbrzymów oraz świat ludzi i bogów;
żeń-szeń, ginseng, wszechlek żeń-szeń, panaks, Panax ginseng, Panax schlinseng, Panax pseudoginseng,
gatunek leczn. byliny z rodziny araliowatych, występujący na międzyzwrotnikowych i podzwrotnikowych obszarach Azji Wschodniej, gł. w północnej części Płw. Koreańskiego i w Chinach, w cienistych lasach górskich.
bot. współżycie korzeni z bakteriami brodawkowymi (głównie z rodzaju Rhizobium, a także Bradyrhizobium, Azorhizobium, Sinorhizobium) wiążącymi azot;
bawełnicowate, Pemphigidae, Eriosomatidae,
rodzina pluskwiaków równoskrzydłych z podrzędu mszyc;
derys trujący, Derris elliptica,
gatunek pnącza z rodziny bobowatych (motylkowatych), z Azji Południowo-Wschodniej, uprawiany w międzyzwrotnikowych regionach Azji i Afryki;
jedna z najwcześniej rozpoznanych i opisanych chorób roślin wywoływana przez Plasmodiophora brassicae, zaliczanego niegdyś do pragrzybów, a obecnie do grzyborośli (Protozoa) z królestwa grzybów;
kok-sagiz, mniszek kok-sagiz, Taraxacum kok-saghyz,
bylina górskich dolin wschodniego Tien-szanu (Azja), jeden z gat. mniszka;
bot. wszystkie tkanki roślinne (pierwotne i wtórne) usytuowane w łodygach i korzeniach roślin naczyniowych na zewnątrz od miazgi łykodrzewnej, pełniące funkcje ochronne;
łuskiewnik, Lathraea,
rodzaj z rodziny trędownikowatych;
merystemy
[gr. meristḗs ‘dzielący’],
bot. tkanka złożona z komórek dzielących się, zapoczątkowująca nowe moduły organów roślinnych;
nurt ewangelicyzmu reformowanego, przyjmujący prezbiteriański ustrój Kościoła;
skórka, epiderma,
bot. okrywająca, zewn., zwykle pojedyncza warstwa komórek występująca na powierzchni wszystkich młodych organów roślinnych;
w podziale czynnościowym: część układu nerwowego kierująca czynnościami organizmu w dużym stopniu zależnymi od ośrodków w mózgu, jak np. ruch i postawa ciała, czucie i percepcja, uczenie się;
szmaciak, Sparassis,
rodzaj grzybów podstawczaków (rząd pieprznikowce, Cantharellales);
żelowate wydzieliny komórek roślinnych lub produkty lizy ścian komórkowych, zawierające silnie uwodnioną mieszaninę różnych wielocukrów, głównie typu pektyn i/lub hemiceluloz;
arrowroot
[ạ̈rəuru:t; ang.] Wymowa,
arrow-root, mąka ararutowa,
mączka skrobiowa otrzymywana z korzeni, bulw lub owoców niektórych roślin tropikalnych;

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia