poziome

Encyklopedia PWN

układ ruchów powietrza w atmosferze ziemskiej uśredniony przestrzennie (na ogół południkowo) i w długich przedziałach czasu (pora roku, wiele lat).
bom
[hol. boom ‘belka’, ‘drąg’],
żegl. poziome drzewce (drewniane lub metalowe) przymocowane przegubowo lub cęgami do masztu statku żaglowego (jachtu);
układ złożony z cewki pierścieniowej, ustawionej w płaszczyźnie południka magnet., i z umieszczonej w jej środku igły magnet. mogącej się odchylać w płaszczyźnie poziomej;
gałąź sztuk plast. zajmująca wraz z kaligrafią uprzywilejowaną pozycję w Chinach;
fizjol. czynność lokomocyjna człowieka i zwierząt lądowych, umożliwiająca poziome przemieszczanie się po stałym podłożu.
przyrząd do pomiaru odległości;
przyrząd do pomiaru ilości opadu atmosferycznego — deszczu, mżawki i śniegu;
ściśle zdefiniowany wg kryteriów ilościowych (ustalonych za pomocą uzgodnionej metodyki analitycznej) odpowiednik genetycznego poziomu glebowego;
dipol
[gr.],
antena dipolowa,
telekom. antena liniowa symetryczna (najprostszy typ anteny pojedynczej), zwykle o 2 symetrycznych ramionach wykonanych z metalowych przewodów (prętów, pasków lub trójkątów), połączonych w odpowiedni sposób z nadajnikiem i/lub odbiornikiem.
zasada oświat. polegająca na organizacyjnie i prawnie przewidzianej dostępności szkół dla uczniów;
dżonka
[jawajskie djong],
typ drewnianego żaglowca z Dalekiego Wschodu;
zespół połączonych ze sobą procesów i zjawisk elektrycznych zachodzących w atmosferze ziemskiej;
film
[ang.]:
fotograwiura
[gr.-fr.],
heliograwiura,
poligr. technika wykonywania form wklęsłodrukowych (wklęsłodruk) metodami fotochemicznymi.
gaja
[niem.],
żegl. lina olinowania ruchomego satku żaglowego;
zbiór punktów geodezyjnych stanowiący podstawę szczegółowych pomiarów geodezyjnych;
zbiór punktów geodezyjnych, powiązanych ze sobą w wyniku pomiarów geodezyjnych;
geosynklina
[gr. gḗ ‘ziemia’, sygklínō ‘nachylam ku sobie’],
geol. według do niedawna powszechnie przyjmowanej, zdezaktualizowanej obecnie koncepcji — rozległa i ruchliwa strefa skorupy ziemskiej, która podczas długotrwałego rozwoju podlegała najpierw silnemu pogrążaniu i wypełnianiu przez osady, a następnie intensywnym deformacjom i wypiętrzaniu.
gotyk
[niem.],
styl występujący w architekturze i sztukach przedstawiających w okresie dojrzałego i późnego średniowiecza;
dział techniki obejmujący całokształt procesów związanych z wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych, ich przeróbką (wzbogacanie kopaliny) w celu racjonalnego wykorzystania i dostosowania do potrzeb użytkowników; również dział gospodarki.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia