poziome

Encyklopedia PWN

zmiana położenia budowli w wyniku przesunięcia prostoliniowego lub obrotu; budowla.
reja
[niem.],
żegl. poziome drzewce omasztowania statku żaglowego przytwierdzone w środku swej długości;
archeol. kultura schyłkowego eneolitu występująca na obszarze północnych Włoch (Lombardia, Toskania, Emilia);
naturalna, ciekła mieszanina węglowodorów parafinowych (alkany), naftenowych (cykloalkany) i aromatycznych (związki aromatyczne).
rower
[ang.],
jedno- lub wielośladowy pojazd napędzany siłą mięśni osoby jadącej za pomocą przekładni mechanicznej, wprawianej w ruch najczęściej nogami;
schody ruchome, eskalator,
przenośnik do transportu ludzi;
sejsmograf
[gr.],
przyrząd rejestrujący przebieg drgań gruntu, używany gł. w sejsmologii do zapisu fal sejsmicznych;
siła aerodynamiczna, reakcja aerodynamiczna,
fiz. siła wywierana na ciało (np. skrzydło samolotu, pocisk) przez gaz podczas ruchu względnego ciała i gazu.
stal
[niem.],
przerobiony plastycznie techniczny stop żelaza z węglem zawierający do 2,11% węgla oraz inne pierwiastki pochodzące z surowców i paliw stosowanych podczas otrzymywania stali (składniki zwykłe i domieszki) lub dodawane celowo (składniki stopowe).
badanie zbiorowości statystycznej, obejmujące 4 etapy: programowanie, obserwację, przetwarzanie i analizę statystyczną.
stolony
[łac.],
zool. poziome rozrosty miękkich tkanek gąbek, stułbiopławów, rurkopławów, mszywiołów i graptolitów;
pasmo górskie w Sudetach Środkowych, w Czechach (część środkowa) i w Polsce (część południowo-wschodnia i niewielki skrawek części północno-zachodniej, łącznie 9% powierzchni Gór Stołowych);
bud. poziomy element konstrukcyjny oddzielający kondygnacje budynku;
budowa drzewostanu pod względem określonej cechy (cech);
ciało stałe bezpostaciowe, o różnorodnych właściwościach i zastosowaniach, zależnych od składu chem. i sposobu wytwarzania.
sztag
[niem.],
żegl. lina wchodząca w skład olinowania stałego usztywniająca maszty i drzewca poziome (bukszpryt, wystrzał) w płaszczyźnie symetrii statku;
sztolnia
[niem.],
górn. poziome lub lekko nachylone wyrobisko korytarzowe mające wlot na powierzchni terenu;
geol. przemieszczenia znacznych zwartych mas litosfery lub głębszych części Ziemi pod wpływem sił wzbudzonych we wnętrzu Ziemi;
tektonika
[gr. tektonikós ‘budowniczy’],
geol. dział geologii, nauka zajmująca się ruchami i deformacjami litosfery, a zwłaszcza skorupy ziemskiej, oraz wykształceniem i genezą wielkich struktur geol.;
sposób wzajemnego przeplatania się nitek osnowy i wątku w tkaninie;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia