pionowe

Encyklopedia PWN

meteorol. ruchy powietrza w atmosferze ziemskiej mające składową pionową, skierowaną w górę (p.p. wstępujące) lub w dół (p.p. zstępujące).
teodolit
[gr.],
instrument geodezyjny przeznaczony do pomiarów w terenie kątów poziomych i pionowych.
dział geometrii wykreślnej, w którym: 1) stosuje się rzutowanie prostokątne na rzutnię poziomą π1, zawierającą oś rzutów x i niekiedy nową oś rzutów x1; 2) przez rzuty poziome punktów (A′, B′, ...) prowadzi się proste odnoszące, prostopadłe do osi x, względnie x1, i od ich przecięć z osiami odkłada się na nich odcinki mierzące wysokości rzutowanych punktów; ich końce to rzuty pionowe (A″, B″, ...) oraz rzuty trzecie (A‴, B‴, ...) tych punktów.
lotn. zespół stałych i ruchomych powierzchni nośnych statku latającego;
pomiary instrumentalne wartości elementów meteorologicznych oraz obserwacje wizualne (wzrokowe) obiektów (np. chmur, cząstek opadowych) i zjawisk atmosferycznych, wykonywane w celu poznania aktualnego stanu atmosfery.
kras, krasowienie, procesy krasowe,
procesy rozpuszczania skał (wapieni, dolomitów, gipsów, soli kamiennej) przez wody powierzchniowe i podziemne, prowadzące do rozwoju podziemnej cyrkulacji wód i powstania charakterystycznych form powierzchni Ziemi, zwanych formami krasowymi.
manewrowość samolotu, zwrotność samolotu,
zdolność do szybkiej zmiany prędkości, wysokości i kierunku lotu (zmiany położenia w przestrzeni);
hydrol. postępowy ruch mas wodnych w morzach i oceanach, przenoszący znaczne ilości wody na duże odległości w określonym czasie.
atmosfera standardowa, atmosfera wzorcowa,
umowny pionowy rozkład parametrów termodynamicznych atmosfery ziemskiej (temperatury, ciśnienia i gęstości powietrza), odpowiadający w przybliżeniu średniemu rozkładowi tych parametrów w atmosferze rzeczywistej;
najbardziej zewnętrzna, gazowa część naszej planety;
rodzaj obróbki skrawaniem przedmiotów metalowych — tzw. struganie pionowe, i drewnianych.
powstawanie dzianiny z nitek przędzy przez tworzenie tzw. oczek i łączenie ich z sąsiednimi oczkami w kierunku pionowym i poziomym; oczka poziome tworzą rządki, a pionowe kolumienki.
dźwig, winda, wyciąg pionowy,
rodzaj dźwignicy do pionowego przemieszczania ludzi lub ładunków;
termin odnoszony do wielu koncepcji wysuniętych w trakcie rozwoju nauk geologicznych, dotyczących genezy i ewolucji wielkich struktur geologicznych, takich jak kontynenty, oceany, orogeny lub baseny sedymentacyjne;
dział techniki obejmujący całokształt procesów związanych z wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych, ich przeróbką (wzbogacanie kopaliny) w celu racjonalnego wykorzystania i dostosowania do potrzeb użytkowników; również dział gospodarki.
naukozn. jedna z charakterystycznych cech procesu zw. rewolucją naukowo-techniczną, dokonującego się w nauce i technice od 2. poł. XX w.
katetometr
[gr. káthetos ‘pionowy’, metréō ‘mierzę’],
przyrząd do zdalnego mierzenia pionowych odległości lub przesunięć;
końcowa faza lotu statku powietrznego, aż do zatrzymania się na ziemi;
łuk, łęk,
arch. element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
pionowzlot, ang. Vertical Take-Off and Landing Wymowa(VTOL Wymowa),
samolot pionowego startu i lądowania;

Słownik języka polskiego PWN

pion II zob. pionek w zn. 1
• pionowy
pionowy «prostopadły do podstawy usytuowanej poziomo lub poruszający się prostopadle w dół albo w górę»
• pionowo • pionowość
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia