proste odnoszące

Encyklopedia PWN

Dalton
[dọ:ltən]
John Wymowa, ur. 6 IX 1766, Eaglesfield (hrab. Cumbria), zm. 27 VII 1844, Manchester,
angielski chemik i fizyk; samouk, twórca nowożytnej atomistyki.
dział geometrii wykreślnej, w którym: 1) stosuje się rzutowanie prostokątne na rzutnię poziomą π1, zawierającą oś rzutów x i niekiedy nową oś rzutów x1; 2) przez rzuty poziome punktów (A′, B′, ...) prowadzi się proste odnoszące, prostopadłe do osi x, względnie x1, i od ich przecięć z osiami odkłada się na nich odcinki mierzące wysokości rzutowanych punktów; ich końce to rzuty pionowe (A″, B″, ...) oraz rzuty trzecie (A‴, B‴, ...) tych punktów.
filoz. jedna z 3 podstawowych, oprócz rozumu i woli, sfer ludzkiej duszy.
kompozyt
[łac. compositus ‘złożony’],
materiał utworzony z co najmniej 2 komponentów (faz) o różnych właściwościach w taki sposób, że ma właściwości lepsze i/lub właściwości nowe (dodatkowe) w stosunku do komponentów wziętych osobno lub wynikających z prostego sumowania ich właściwości;
filoz., naukozn. podstawowa kategoria epistemologiczna (filozofia poznania) oznaczająca zarówno proces p., obejmujący różnorakie czynności i akty poznawcze, prowadzące do zdobywania wiedzy o rzeczywistości, jak i rezultaty tego procesu wyrażane w postaci systemu zdań (sądów), twierdzeń jednostkowych i ogólnych, hipotez i teorii.
dział analizy chem. odnoszący się do kontroli surowców, materiałów pomocniczych, półproduktów i produktów związanych z określonym procesem produkcyjnym w przemyśle;
Hilbert David Wymowa, ur. 23 I 1862, Królewiec, zm. 14 II 1943, Getynga,
matematyk niemiecki.
inteligencja
[łac. intelligentia ‘zdolność pojmowania’, ‘rozum’],
psychol. jedno z najbardziej wieloznacznych pojęć w psychologii odnoszące się do sprawności w zakresie czynności poznawczych; w języku potocznym przez inteligencję rozumie się najczęściej zdolność rozwiązywania problemów praktycznych, zdolności językowe lub kompetencje społeczne;
Jezus Chrystus
[gr. Iēsoús < hebr. Yě(hô)šû‘a ‘Jahwe zbawieniem’, skrócone do Yěšû‘],
Jezus z Nazaretu, ur. między 8 a 7 r. p.n.e., zm. 7 IV 30(?) r. n.e.,
założyciel i centralna postać chrześcijaństwa, które uważa go zarazem za człowieka i wcielonego Syna Bożego.
ekon. zasób wiedzy, umiejętności, zdrowia i energii witalnej zawarty w każdym człowieku i w społeczeństwie jako całości, określający zdolności do pracy, do adaptacji do zmian w otoczeniu oraz możliwości kreacji nowych rozwiązań.
log. wyrażenie, które może wystąpić w roli podmiotu (orzecznika) w co najmniej jednym sensownym zdaniu podmiotowo-orzecznikowym, w rodzaju A jest B;
rockowa muzyka, rock music,
powstały w połowie XX w. w Stanach Zjednoczonych typ muzyki, głównie wokalno-instrumentalnej, łączącej elementy amerykańskiego folkloru muzycznego (country and western music, ballady kowbojskie) ze skomercjalizowaną muzyką bluesową (rhythm and blues);
supozycja
[łac.],
log. rola znaczeniowa danego wyrażenia (nazwy) w wypowiedzi (zdaniu);
altruizm
[łac. alter ‘drugi’],
biol. termin odnoszony do wszelkich zachowań (reakcji) behawioralnych lub fizjologicznych mających cechy „poświęcenia”, utrwalonych genetycznie w procesie ewolucyjnym w wyniku selektywnego działania doboru naturalnego;
dyscyplina nauk społecznych i dział antropologii zajmujący się człowiekiem jako istotą społeczną działającą w wytworzonym przez siebie środowisku kulturowym.
budżetowy deficyt, deficyt fiskalny, niedobór budżetowy,
ekon. brak pokrycia części wydatków budżetowych w dochodach.
Esendal Memduh Şevket, ur. 29 III 1883, Çorlu, zm. 16 IV 1952, Ankara,
prozaik turecki;
nazwa odnosząca się do zabytków starożytnej Anatolii z czasów kolonii asyryjskich w XIX i XVIII w. p.n.e. (Kanesz), państwa hetyckiego w XVII–XIII w. p.n.e. (Hetyci, hetyckie państwo) oraz państw neohetyckich w Anatolii i północnej Syrii w XII–VIII w. p.n.e.
logika
[gr. logikós ‘zgodny z rozumowaniem’],
teoria czynności poznawczych, przede wszystkim naukotwórczych,
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia