korzeniem

Encyklopedia PWN

smilaks, kolcorośl, Smilax,
rodzaj roślin okrytozalążkowych jednoliściennych z rodziny kolcoroślowatych (Smilacaceae); dawniej zaliczany do rodziny liliowatych,
aeroponika
[gr. aḗr ‘powietrze’, ponéō ‘trudzę się’],
modyfikacja hydroponicznej (hydroponiki) uprawy roślin w cieplarniach;
alizaryna
[hiszp. alizari ‘korzeń marzanny’ < arab. al-asir ‘sok wyciśnięty’],
związek organiczny, pochodna antrachinonu;
Arendt
[ạ̈rənt]
Hannah Wymowa, ur. 14 X 1906, Hanower, zm. 4 XII 1975, Nowy Jork,
amerykańska filozof i politolog, pochodzenia żydowskiego.
bot. modyfikacja korzenia bocznego lub przybyszowego w organ spichrzowy, polegająca na silnym zgrubieniu korzenia na niewielkiej długości;
objaw, też choroba roślin, wywołany przez bakterie (np. cz.z. kapusty powodowana przez Xanthomonas campestris) lub grzyby (np. cz.z. korzeni tytoniu, której sprawcą jest Thielaviopsis basicola);
dwuliścienne, Magnoliopsida (Dicotyledoneae),
tradycyjna klasa roślin okrytozalążkowych;
jednoliścienne, Liliopsida, Monocotyledoneae,
tradycyjna klasa roślin okrytozalążkowych;
fizjol. wczesny etap rozwoju rośliny nasiennej (zwane k. nasion), a również procesy: fizjol. aktywacji zarodników (np. grzybów i mchów), wytwarzanie pierwotnych organów (korzenia, łodygi) przez bulwy, cebule lub rozmnóżki oraz wyrastanie łagiewki pyłkowej z ziarna pyłku;
element stanowiący wyposażenie pługa, umożliwiający gładkie odcięcie skiby od calizny;
krym-sagiz, mniszek krym-sagiz, Taraxacum hybernum,
gatunek byliny z rodziny astrowatych (złożonych) występujący na Płw. Bałkańskim, we Włoszech, Syrii i na Krymie;
kserofity
[gr. xērós ‘suchy’, phytón ‘roślina’],
suchorośla, sklerofity
rośliny występujące na siedliskach stale lub okresowo ubogich w wodę;
lubczyk, właśc. lubczyk ogrodowy, Levisticum officinale,
gatunek byliny olejkodajnej z rodziny selerowatych (baldaszkowatych);
mikoryza
[gr. mýkēs ‘grzyb’, rhíza ‘korzeń’],
bot. zjawisko symbiotycznego (symbioza), niepasożytniczego, a rzadziej słabo pasożytniczego współżycia grzybów z korzeniami roślin wyższych; występuje powszechnie, obejmując ok. 85% gatunków roślin wyższych na całym świecie;
ostrzeń, Cynoglossum,
rodzaj z rodziny ogórecznikowatych (szorstkolistnych);
owadożerne rośliny, rośliny mięsożerne,
grupa roślin samożywnych (lądowych i wodnych) rosnących w siedliskach ubogich w związki azotowe, dożywiających się związkami azotu z ciał chwytanych w pułapki owadów i drobnych kręgowców (gadów, płazów i ssaków wpadających w większe pułapki);
tkanka łączna włóknista zbita, wyściełająca zębodół, otaczająca korzeń zęba;
fizjol. ciśnienie płynu powstające w tkankach korzeniowych, odpowiedzialne za „tłoczenie” wody i rozpuszczonych w niej substancji w ciągach naczyń;
pneumatofory
[gr.],
korzenie oddechowe,
bot. korzenie lub ich utwory wyrastające ponad powierzchnię ziemi przystosowane do doprowadzania tlenu do systemu korzeniowego znajdującego się w środowisku bagnistym;
przestęp, Bryonia,
rodzaj z rodziny dyniowatych;

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia