korzeniem

Encyklopedia PWN

marchew zwyczajna, Daucus carota,
jedyny gatunek jednorocznych, dwu- lub wieloletnich roślin z rodzaju marchew (Daucus), rodziny selerowatych (baldaszkowatych), występujący w strefie klimatu umiarkowanego i podzwrotnikowego (Europa, Azja, Afryka Północna);
rzodkiew, Raphanus,
rodzaj z rodziny kapustowatych (krzyżowych);
anat. wyspecjalizowane, nitkowate wytwory naskórka ssaków występujące jako w.: wełniste, ościste i przewodnie.
anat. zwykle drobne, twarde twory osadzone (z reguły) w jamie gębowej większości kręgowców (u człowieka jamie ustnej), głównie na szczękach tego pierwszego odcinka układu pokarmowego, służące do przytrzymywania, odcinania i rozdrabniania pokarmu;
rośliny należące do różnych rodzin, zawierające substancje barwne (barwniki) zaliczane do różnych grup związków org., nieraz o bardzo skomplikowanej budowie;
tkanka okrywająca merystematyczną część wierzchołka korzenia (merystem korzenia właściwego) na podobieństwo naparstka;
bot. proces pogrubiania łodygi lub korzenia u roślin;
odrosty, odrośla,
bot. pędy roślin drzewiastych wyrastające z pąków śpiących lub przybyszowych, gł. w dolnej części pnia lub na grubszych korzeniach;
rogowe wytwory naskórka w postaci płytek, pokrywające grzbietową powierzchnię ostatniego członu palców u naczelnych;
pietruszka, Petroselinum,
rodzaj z rodziny selerowatych (baldaszkowatych);
wiązki przewodzące, wiązki waskularne,
bot. pasma łyka i drewna (tkanek przewodzących) w łodygach, korzeniach (w budowie pierwotnej rośliny) i liściach (ponadto częsta także  miazga łykodrzewna);
bot. cienkościenne, cylindryczne, długie, komórki skórki korzenia u lądowych roślin naczyniowych;
zapaliczka, Ferula,
rodzaj z rodziny selerowatych (baldaszkowatych), obejmujący ok. 60 gat. bylin, występujących w rejonie śródziemnomorskim i środkowej Azji;
chrzan pospolity, Armoracia rusticana (Armoracia lapathifolia),
gat. z rodziny kapustowatych (krzyżowych);
mandragora, Mandragora,
rodzaj z rodziny psiankowatych, obejmujący 5 gat. bylin występujących w obszarze śródziemnomor., Himalajach, zachodnim Turkmenistanie.
mniszek, Taraxacum,
rodzaj z rodziny astrowatych (złożonych);
perycykl
[gr.],
okolnica, perykambium,
bot. warstwa lub pokład komórek na powierzchni walca osiowego korzenia, pod endodermą;
bot. pędy i korzenie powstające z pąków przybyszowych;
ryzosfera
[gr.],
strefa korzeniowa,
bot. część gleby, która podlega bezpośrednim wpływom korzeni, zwłaszcza ich wydzielinom, i charakteryzuje się wzmożoną i zależną od tego wpływu aktywnością mikroorganizmów;
endoderma
[gr. éndon ‘wewnątrz’, dérma ‘skóra’],
bot. warstwa zwarcie ułożonych komórek tworząca pochwę otaczającą walec osiowy korzenia, lub, w niektórych przypadkach poza korzeniem — poszczególne wiązki przewodzące;

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia