korzeniem

Encyklopedia PWN

bot. jeden z 3 podstawowych typów organów roślin naczyniowych (obok łodygi i liści), zwykle umocowujący roślinę w podłożu i pobierający zeń wodę i sole mineralne;
bot. typ korzeni przybyszowych (korzeń);
korzeń sarsaparyli, Radix sarsaparillae,
bot. surowiec z → sarsaparyli.
bot. apikalne (szczytowe) merystematyczne (merystemy) części pędu roślinnego lub korzenia, samoodnawiające się i zapoczątkowująca nowe człony (fitomery) pędu lub umożliwiające wydłużanie korzenia;
choroba wielu gat. roślin (gł. drzew i krzewów z rodziny różowatych), powodowana przez bakterię Agrobacterium tumefaciens;
bot. gatunek rośliny warzywnej, → skorzonera.
organogeneza
[gr. órganon ‘narząd’, génesis ‘powstawanie’],
biol.:
burak, Beta,
rodzaj z rodziny komosowatych;
korzonki nerwowe, korzenie nerwowe, korzenie rdzeniowe,
wiązki włókien nerwowych, stanowiące początkowy odcinek nerwów rdzeniowych;
inform. struktura danych mająca postać drzewa (mat.), w którym jest wyróżniony jeden wierzchołek, zwany korzeniem;
xungen wenxue
[chiń., ‘literatura poszukiwania korzeni’],
nurt współcz. literatury chiń. zapoczątkowany przez prozatorską grupę lit. xungen pai [‘grupa poszukiwania korzeni’], powstałą na konferencji pisarzy i krytyków XII 1984 w Hangzhou, działającą do 1988.
fizjol. oddziaływania komórek, tkanek i organów roślin na wzrost i rozwój innych ich tkanek i organów.
fizjol. przemieszczanie związków mineralnych rozpuszczonych w wodzie ze środowiska zewn. rośliny do jej środowiska wewnętrznego;
parzyste nerwy odchodzące metamerycznie od rdzenia kręgowego;
najpotężniejsza roślina czczona w wielu kulturach i przedstawiana w sztuce wielu ludów jako symbol dobra, bezpieczeństwa, sprawiedliwości, ładu moralnego, odradzania, nadziei, a także ofiary, kary i śmierci (m.in. szubienica).
fototropizm
[gr.],
fizjol. ruchowa reakcja wzrostowa organizmów na kierunkowe działanie światła (jeden z tropizmów);
geotropizm
[gr. gḗ ‘ziemia’, trópos ‘zwrot’, ‘obrót’],
grawitropizm,
bot., zool. reakcja organów lub całych organizmów na siłę ciążenia;

Słownik języka polskiego PWN

korzenie «pochodzenie, rodowód»
korzeń
1. «organ niektórych roślin, przytwierdzający je do podłoża oraz pobierający z gleby wodę z solami mineralnymi»
2. «dolna część jakiegoś organu, znajdująca się wewnątrz ciała»
3. «roślina zawierająca olejki eteryczne, używana jako przyprawa»

• korzeniowy • korzonek
korzeń fiołkowy «kłącze kosaćca»
korzeń palowy «korzeń główny rosnący prosto w dół, otoczony krótkimi korzeniami bocznymi»
korzeń powietrzny «korzeń wyrastający z pędów nadziemnych rośliny, pobierający wodę z powietrza»
korzeń przybyszowy «korzeń wyrastający u podstawy pędu lub z innych nadziemnych części roślin»
korzeń spichrzowy «gruby korzeń magazynujący substancje pokarmowe»
korzeń wiązkowy «korzeń składający się z wielu cienkich, bogato rozgałęziających się korzeni przybyszowych»
guzowatość korzeni «bakteryjna choroba roślin»
korzyć się «okazywać pokorę, uległość wobec kogoś»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia