harmoniczny

Encyklopedia PWN

akcent
[łac. accentus ‘przyśpiew’],
muz. wyróżnienie dźwięku lub współbrzmienia w przebiegu muz., gł. przez głośniejsze wykonanie (akcent dynamiczny, w notacji muz. zaznaczany np. sf, sfz, >), nadanie mu większej wartości rytmicznej, wydłużenie go (akcent rytmiczny) lub przez umieszczenie w wyższym rejestrze (akcent meliczny)
alikwoty
[łac. aliquot ‘kilka’],
tony harmoniczne, tony górne, tony składowe, przytony,
fiz., muz. sinusoidalne tony składowe dźwięku słyszalnego o drganiu okresowym;
antycypacja
[łac. anticipare ‘poprzedzać’],
muz. zjawisko harmoniczne, pojawiający się w akordzie obcy dźwięk, który jest składnikiem następnego akordu.
Bach Johann Sebastian Wymowa, ur. 21 III 1685, Eisenach, zm. 28 VII 1750, Lipsk,
niemiecki kompozytor i organista, przedstawiciel późnego baroku, jeden z największych twórców w historii muzyki.
Balakauskas Osvaldas, ur. 19 XII 1937, Meiliūnai k. Ukmergė,
litew. kompozytor i teoretyk muzyki;
basso continuo
[b. kontịnuo; wł.] Wymowa,
bas cyfrowany, generałbas, b.c.,
muz. typ instrumentalnego towarzyszenia, stanowiącego harmoniczną podstawę utworu, stosowany we wszystkich gatunkach muzyki 1600–ok. 1750.
Bechet
[bẹszet]
Sidney Wymowa, ur. 14 V 1897, Nowy Orlean, zm. 14 V 1959, Paryż,
amerykański saksofonista sopranowy, klarnecista i kompozytor jazzowy;
Bell Alexander Graham Wymowa, ur. 3 III 1847, Edynburg, zm. 2 VIII 1922, Baddeck (prow. Nowa Szkocja, Kanada),
amerykański wynalazca i fizjolog, pochodzenia szkockiego.
mat. pojęcie z zakresu geometrii rzutowej;
muz. współbrzmienie akordów należących do dwóch różnych funkcji harmonicznych, np. toniki i dominanty.
blues
[blu:z; ang., ‘troski’, ‘rozterki’] Wymowa,
negro-amerykański gatunek pieśni osobistej (solowej) o strukturze responsorialnej call and response [‘zawołanie i odpowiedź’].
Bourgain
[burgę̣]
Jean, ur. 28 II 1954, Ostenda,
matematyk belgijski;
muz. 1/6 część oktawy, powstała przez złożenie dwu półtonów temperowanych i wyrażająca się stosunkiem drgań 6/2;
Cauchy’ego–Riemanna wzory
[w. kosziego rimanna],
mat. układ równań różniczkowych cząstkowych pierwszego rzędu: ux = vy, uy = −vx, który stanowi warunek konieczny i dostateczny, by różniczkowalna w sposób ciągły funkcja zespolona f = u + iv zmiennej zespolonej z = x + iyU, gdzie U jest otwartym podzbiorem płaszczyzny zespolonej, była różniczkowalna także w sensie zespolonym (funkcje analityczne).
cezura
[łac. caesura ‘(roz)cięcie’],
muz. miejsce wyróżnione w utworze muz., stanowiące podstawę podziału formy na motywy, frazy, zdania, okresy;
Chopin Wymowa, Szopen, Fryderyk (Franciszek), ur. 1 III (22 II?) 1810, Żelazowa Wola, zm. 17 X 1849, Paryż,
najwybitniejszy kompozytor polski, słynny pianista, współtwórca europejskiego romantyzmu.
częstość kątowa, częstość kołowa, pulsacja skalarna,
wielkość fiz. (oznaczana symbolem ω) charakteryzująca drgania harmoniczne i określająca szybkość zmian fazy drgania (drgania, fale);

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia