harmoniczny

Encyklopedia PWN

muz. występowanie w utworze 2 współbrzmiących akordów (tzw. bifunkcyjność) lub większej ich liczby, reprezentujących różne funkcje harmoniczne (dur-moll system);
progressive jazz
[prougrẹsıw dżäz; ang.],
kierunek w muzyce jazzowej, powstały na przełomie lat 40. i 50. XX w., nawiązujący do cool jazzu;
prowadzący dźwięk, nuta charakterystyczna,
muz. dźwięk wykazujący tendencję do przejścia na dźwięk sąsiedni krokiem półtonowym do góry lub na dół
elektron. układ składający się z 2 jednakowych elementów (lub zespołów elementów) elektronicznych, połączonych i sterowanych w taki sposób, że przebiegi elektr. w parach symetrycznych punktów (gałęzi) układu mają identyczny kształt, lecz są przesunięte w fazie o 180°, a sygnał otrzymany na wyjściu układu jest pełnookresowym sygnałem sumacyjnym;
fiz. wielkość wprowadzana przy jednoczesnym rozpatrywaniu 2 przebiegów wielkości fiz., zmieniających się okresowo z taką samą częst., gdy jeden z przebiegów spóźnia się względem drugiego;
Puccini
[puczczịni]
Giacomo Wymowa, ur. 23 XII 1858, Lukka, zm. 29 XI 1924, Bruksela,
kompozytor włoski, ostatni z wielkich mistrzów tradycyjnej opery, czołowy przedstawiciel weryzmu.
Ravel Maurice Wymowa, ur. 7 III 1875, Ciboure, zm. 28 XII 1937, Paryż,
francuski kompozytor, także pianista i dyrygent.
rondo
[fr. < łac. rotundus ‘okrągły’],
muz. początkowo (XIII–XV w.) pieśń, zw. rondeau, jednogłosowa (rondellus) lub wielogłosowa, uprawiana przez truwerów i kompozytorów epoki średniowiecza; od XVIII w. instrumentalna forma muz., występująca bądź samodzielnie, bądź jako część (z reguły ostatnia) większych form, jak sonata, symfonia, koncert;
równania zawierające niewiadomą funkcję y = y(x) jednej zmiennej x, jej pochodne y(k)(x) różnych rzędów, jak też zmienną niezależną x;
fiz. zmiana w czasie położenia ciała materialnego względem wyróżnionego układu odniesienia, zmiana wzajemnego położenia elementów ciała, a także rozchodzenie się zaburzeń pól fizycznych.
Schrödinger
[szrọ̈dıŋər]
Erwin Wymowa, ur. 12 VIII 1887, Wiedeń, zm. 4 I 1961, tamże,
fizyk austriacki, jeden z twórców mechaniki kwantowej.
Schubert
[szụ:bərt]
Franz Wymowa, ur. 31 I 1797, Lichtenthal k. Wiednia, zm. 19 XI 1828, Wiedeń,
kompozytor austriacki.
muz. rodzaj skali diatonicznej, w swej naturalnej postaci z półtonami między 2. a 3. oraz 5. a 6. dźwiękiem (stopniem skali), zaś w tzw. postaci harmonicznej — także między 7. a 8. dźwiękiem.
zdolność rozpoznawania przez człowieka różnic wysokości, barwy i głośności dźwięków (słuch wysokościowy, tembrowy i dynamiczny), także liczby współbrzmiących dźwięków i ich wzajemnych relacji (słuch harmoniczny, analityczny);
nauka o naprężeniach i odkształceniach powstających w sprężystym ciele stałym pod wpływem działania obciążeń zewn., zmian strukturalnych związanych ze zmianą objętości i in. czynników.
styl
[łac.],
muz. sposób wypowiedzi muzycznej, uwarunkowany tendencjami estetycznymi epoki, tradycją muzyczną i indywidualnymi predyspozycjami twórcy;
mat. szereg postaci , gdzie współczynniki an, bn są liczbami rzeczywistymi;
Szostakowicz Dmitrij D., ur. 25 IX 1906, Petersburg, zm. 9 VIII 1975, Moskwa,
kompozytor rosyjski, jeden z najwybitniejszych symfoników XX w..
mat. liczba charakteryzująca w pewien określony sposób n liczb: a1, a2, ... , an, zawarta między najmniejszą i największą z tych liczb;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia