harmoniczny

Encyklopedia PWN

fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
powielacz częstotliwości, krotnik częstotliwości, mnożnik częstotliwości,
układ elektroniczny, w którym częst. przebiegu elektr. wyjściowego fwe stanowi wielokrotność częst. przebiegu wejściowego fwy.
widmo sygnału, widmo przebiegu wielkości,
rozkład wartości określonej wielkości fiz. charakteryzującej sygnał w zależności od jego częst.;
akompaniament
[wł. accompagnamento ‘wtór’, ‘orszak’],
tło muz. towarzyszące gł. partii melodycznej, wykonywanej zazwyczaj solo (przez jednego instrumentalistę lub śpiewaka), i stanowiące jej uzupełnienie harmoniczne, także rytmiczne i kolorystyczne;
czujnik, sensor:
Debussy
[debüsị]
Claude Achille Wymowa, ur. 22 VIII 1862, Saint-Germain-en-Laye, zm. 25 III 1918, Paryż,
kompozytor francuski.
muz. system organizacji materiału dźwiękowego w muzyce eur., panujący od ok. poł. XVII do pocz. XX w., zw. też systemem funkcyjnym, systemem tonalnym lub tonalnością dur-moll.
fiz. zaburzenie falowe w ośrodku sprężystym gazowym, ciekłym lub stałym (fale sprężyste) wywołujące subiektywne wrażenie słuchowe u człowieka lub zwierząt (definicja z zakresu fizyki), a także subiektywne wrażenie słuchowe wywołane takim zaburzeniem (definicja z zakresu psychologii);
flażolet
[fr.],
muz.:
harmonia
[gr., ‘zgodność dźwięków, kształtów’],
muz.:
Haydn
[haidn]
Joseph Wymowa, ur. 31 III 1732, Rohrau, zm. 31 V 1809, Wiedeń,
kompozytor austriacki przedstawiciel klasycyzmu w muzyce, najstarszy z tzw. klasyków wiedeńskich.
homofonia
[gr.],
muz. rodzaj techniki kompozytorskiej, a także rodzaj faktury muz., którego istotą jest priorytet jednej melodii (najczęściej w głosie najwyższym) w stosunku do akompaniamentu harmonicznego (akordy, figuracje), w przeciwieństwie do polifonii;
kadencja
[łac.],
muz.:
magnetofon
[gr.],
urządzenie do zapisywania (rejestracji) na taśmie magnet. (magnetyczny zapis) i odczytywania z niej sygnału fonicznego (dźwięku przetworzonego na sygnał elektr.);
dział analizy mat., poświęcony abstrakcyjnym uogólnieniom znanych pojęć geometrii klas. i matematyki elementarnej: długości odcinka, pola wielokąta, objętości wielościanu, 0-wymiarowej miary liczącej, tzn. liczby elementów zbioru.
zjawiska opt., w których polaryzacja elektr. ośr. materialnego zależy w sposób nieliniowy od natężenia pola elektr. fali świetlnej przechodzącej przez ten ośr.
progresja
[łac.],
sekwencja,
muz. przenoszenie motywu lub frazy melodycznej (p. melodyczna), albo całej struktury harmonicznej (p. harmoniczna), o określony interwał w górę (p. wznosząca się) lub w dół skali (p. opadająca);
mat. szereg trygonometryczny postaci:
ton
[gr.],
fiz., muz. dźwięk prosty (harmoniczny) o jednej częst., uzyskiwany np. w chwilę po pobudzeniu widełek strojowych, także jeden z tzw. t. górnych, harmonicznych lub składowych dźwięku, czyli alikwotów;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia