harmoniczny

Encyklopedia PWN

przetwornik elektroakustyczny przetwarzający sygnały foniczne na sygnały akustyczne (dźwięki mowy, muzykę).
gramofon cyfrowy, odtwarzacz CD, dyskofon,
urządzenie do odtwarzania dźwięku z płyt kompaktowych za pomocą wiązki promieniowania lasera.
Groszkowski Janusz, ur. 21 III 1898, Warszawa, zm. 3 VIII 1984, tamże,
radioelektryk i elektronik;
hard bop, neo bop,
nurt w jazzie, dominujący w 2. połowie lat 50.;
heterodyna
[gr.],
generator lokalny,
rodzaj generatora drgań elektrycznych (nietłumionych) wielkiej częst. i małej mocy; częst. można zmieniać w pewnym zakresie (zakresie przestrajania);
Hulanicki Andrzej, ur. 25 XII 1933, Poznań, zm. 23 III 2008, Wrocław,
matematyk;
impresjonizm
[fr. impressionisme < łac. impressio ‘odbicie’, ‘wrażenie’],
muz. kierunek w muzyce na przełomie XIX i XX w., reprezentowany głównie przez twórczość C. Debussy’ego, częściowo także przez twórczość M. Ravela, w Wielkiej Brytanii — C. Scotta, we Włoszech — G. Pucciniego (opera Turandot) i O. Respighiego, w Polsce — K. Szymanowskiego.
interwał
[łac.],
muz. różnica wysokości 2 dźwięków współbrzmiących (i. harmoniczny) lub następujących po sobie (i. melodyczny), w akustyce wyrażana jako stosunek częstotliwości ich drgań (sawart);
izochronizm
[gr.],
niezależność okresu drgań własnych układu drgającego od amplitudy drgań;
faktura utworu muzycznego pozbawiona elementu harmonicznego, opierająca się zwłaszcza na elemencie melodycznym (w wykonaniu zespołowym unisono lub w oktawach)
kadencja doskonała, autentyczna kadencja,
muz. formuła harmoniczna oparta na następstwie akordów dominantowego i tonicznego.
klaster
[ang. cluster ‘grono’, ‘kiść’, ‘zlepek’],
muz. współbrzmienie złożone z dźwięków sąsiadujących ze sobą w skali muz., zwykle odległych od siebie o małą lub wielką sekundę, nawet o mikrointerwał;
konsonans
[łac. consonans ‘zgodnie brzmiący’],
muz. współbrzmienie 2 lub więcej dźwięków (k. harmoniczny: dwudźwięk lub akord konsonansowy) bądź następstwo 2 dźwięków (k. melodyczny) odbieranych i uznawanych w danej epoce za zgodne, harmonijne — w przeciwieństwie do dysonansu;
kontrapunkt
[łac.],
muz. technika kompozytorska polegająca na snuciu 2 lub więcej niezależnych od siebie, ale w trakcie wykonania współbrzmiących ze sobą linii melodycznych, tworzonych wg określonych zasad tonalnych, harmonicznych i rytmicznych (polifonia);
Krejn Marko, ur. 3 IV 1907, Kijów, zm. 17 X 1989, Odessa,
matematyk ukraiński;
kwantowanie
[łac.],
kwantyzacja,
fiz. przejście od praw fizyki klas. do odpowiednich praw teorii kwantowej; polega na przyporządkowaniu wielkościom fiz., charakteryzującym stan układu (np. pęd, energia czy moment pędu), odpowiadających im operatorów, spełniających określone warunki (operatory w mechanice kwantowej);
mat. eliptyczne równanie różniczkowe cząstkowe rzędu drugiego △u = 0, gdzie △ jest laplasjanem, a u funkcją niewiadomą;
laser
[ang. Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation ‘wzmacnianie światła przez wymuszoną emisję promieniowania’],
urządzenie wzmacniające lub generujące spójne promieniowanie elektromagnetyczne (fotony) w zakresie widmowym między daleką podczerwienią a nadfioletem;
Lissajous figury
[f. lisażụ],
krzywe zamknięte będące torami, po których porusza się punkt wykonujący równocześnie 2 drgania harmoniczne w 2 kierunkach wzajemnie prostopadłych w przypadku, gdy stosunek częst. tych drgań jest liczbą wymierną;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia