harmoniczny

Encyklopedia PWN

Darwin
[dạ:ruın]
George Howard, ur. 9 VII 1845, Down (hrab. Kent), zm. 7 XII 1912, Cambridge,
syn Charlesa Roberta, bryt. matematyk i astronom;
cewka elektr., której reaktancja indukcyjna (bierny indukcyjny opór elektr.) w zakresie stosowanych częst. znacznie przewyższa jej rezystancję (opór elektr. czynny);
dominanta
[łac.],
muz.:
rodzaj scenicznego dzieła muzycznego, w którym muzyka jest podporządkowana akcji dramatycznej, a nie odwrotnie, jak w tradycyjnej operze;
okresowe zwiększanie się i zmniejszanie amplitudy drgania wypadkowego, zachodzące przy interferencji dwóch drgań harmonicznych, których częst. różnią się nieznacznie,
dwustosunek, stosunek podwójnego podziału, stosunek anharmoniczny,
mat. pojęcie z zakresu geometrii rzutowej, będące rzutowym odpowiednikiem środka odcinka;
zespół metod służących do określania struktury materii, tj. rodzaju atomów, z których jest ona zbudowana i rozmieszczenia ich w przestrzeni.
dysonans
[łac.],
muz. niezgodne współbrzmienie (dysonans harmoniczny) lub następstwo (dysonans melodyczny) co najmniej 2 dźwięków, przeciwieństwo konsonansu
Erpf Hermann, ur. 23 IV 1891, Pforzheim, zm. 17 X 1969, Stuttgart,
niem. teoretyk muzyki;
faktura
[łac. factura ‘działanie’, ‘wykonanie’, ‘kształt’],
muz. uwzględnione w utworze swoiste właściwości techn. i brzmieniowe danego instrumentu lub zespołu wykonawczego, np. f. fortepianowa, orkiestrowa, chóralna;
rozchodzące się w przestrzeni zaburzenia pola elektromagnetycznego.
miernik do pomiaru długości lub częst. fali elektromagnetycznej;
Fatou
[fatụ]
Pierre Joseph Louis, ur. 28 II 1878, Lorient, zm. 10 VIII 1929, Pornichet,
fr. matematyk i astronom;
wielkość fiz. stosowana do opisu zjawisk okresowych, np. drgań mech., akustycznych, prądu elektr., fal elektromagnetycznych;
figuracja
[łac.],
muz. kształtowanie linii melodycznej (melodia), wykorzystujące dźwięki gamy diatonicznej lub chromatycznej (diatonika, chromatyka), a także dźwięki tzw. akordów rozłożonych (czyli akordów rozłożonych na składniki), prowadzonych zazwyczaj w drobnych i równych wartościach rytmicznych;
jeden z głównych terminów w teorii muzyki i w praktyce muzycznej.
Franken Peter, ur. 10 XI 1928, zm. 11 III 1999, Tuscon (stan Arizona),
fizyk amerykański;
free jazz
[fri: dżäz; ang.],
kierunek w jazzie powstały ok. 1958;
fuga
[wł. < łac.],
muz. forma imitacyjna (imitacja), zarówno instrumentalna, jak i wokalna, o ściśle ustalonej liczbie głosów (2–8, najczęściej jednak 3-, 4- lub 5-głosowa), wykorzystująca różnorodne środki techniki polifonicznej, podporządkowane określonym założeniom tonalnym;
mat. funkcja służąca do wyznaczania rozwiązań zagadnień brzegowych i początkowych dla równań różniczkowych zwyczajnych i cząstkowych;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia