bezwarunkowymi

Encyklopedia PWN

biol., psychol. forma uczenia się organizmów, polegająca na wytwarzaniu się nowych połączeń bodźców i reakcji w wyniku powtarzających się doświadczeń.
wytwarzanie reakcji na bodziec pierwotnie obojętny (warunkowy) przez skojarzenie go z bodźcem bezwarunkowym, wywołującym tę reakcję;
filoz. w filozofii nurtu arystotelesowsko-tomistycznego dyspozycja duszy do określonego charakteru działań (np. poznania intelektualnego);
fizjol. wg I. Pawłowa czynności mózgu nabyte w ciągu życia osobnika, w przeciwieństwie do wrodzonych odruchów bezwarunkowych;
psychol. termin wprowadzony przez I. Pawłowa, przejęty i stosowany w behawiorystycznych teoriach uczenia się (behawioryzm) na oznaczenie faktu, że pewne zdarzenia (stany rzeczy) występujące w następstwie zachowań zwiększają prawdopodobieństwo pojawienia się tych zachowań w przyszłości w podobnych sytuacjach;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia