Kodowanie

Encyklopedia PWN

przyporządkowywanie elementom wiadomości — wg reguły zw. kodem — ciągów sygnałów elementarnych (ciągów kodowych);
przetwarzanie sygnału analogowego w sygnał cyfrowy (sygnał);
Shannona twierdzenia
[t. szänona],
telekom. podstawowe twierdzenia teorii informacji dotyczące kodowania sygnału w celu podniesienia poziomu sprawności transmisji; sformułowane 1949 przez C.E. Shannona i amer. uczonego, W. Weavera.
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
zbiór norm określających sposoby kompresji ruchomego obrazu i dźwięku, oprac. przez zespół Moving Picture Experts Group (stąd nazwa normy), w ramach Międzynar. Organizacji Normalizacyjnej (ISO) i Międzynar. Komisji Elektrotechnicznej (IEC);
kod
[łac.],
zbiór reguł wzajemnie jednoznacznego przyporządkowania elementów jednego skończonego zbioru elementom drugiego skończonego zbioru (kodowanie);
kodon, triplet,
genet. sekwencja 3 nukleotydów w łańcuchu DNA lub mRNA kodująca pojedynczy aminokwas w białku;
zbiór danych obejmujący sposoby wytwarzania i przesyłania sygnałów telewizyjnych, a także parametry tych sygnałów;
telewizja, procesy techniki telewizyjnej,
falka, ang. wavelet, fr. ondelette,
mat. ważne i użyteczne narzędzie współcz. matematyki stosowanej: funkcja Ψ zmiennej rzeczywistej nazywa się f. (lub matką-f.), gdy rodzina funkcji uzyskanych z niej poprzez skalowanie i przesuwanie Ψn,k(x) = 2n/2Ψ(2nx – k), gdzie n i k — liczby całkowite, stanowi bazę ortonormalną przestrzeni L2(ℝ) funkcji całkowalnych z kwadratem na osi rzeczywistej, tzn. gdy dowolną funkcję f(x) z przestrzeni L2(ℝ) można przedstawić w postaci szeregu f.: f(x) = an, kΨn, k(x).
gen
[gr. génos ‘ród’, ‘pochodzenie’, ‘gatunek’],
fragment DNA (lub u niektórych wirusów RNA) kodujący określone białko lub RNA.
teoria przekazywania wiadomości ze źródła wiadomości do obiektu ich przeznaczenia — odbiorcy (ujścia);
koder
[ang.],
enkoder,
urządzenie lub układ elektroniczny realizujący proces kodowania;
modulacja
[łac.],
telekom. proces fiz. polegający na oddziaływaniu pewnego przebiegu wielkości fiz., zw. sygnałem modulującym, na inny przebieg (modulowany), zw. też falą nośną, w wyniku czego uzyskuje się przebieg zw. sygnałem zmodulowanym.
układ elektroniczny, zwykle scalony, przeznaczony do przeprowadzania operacji przetwarzania analogowo-cyfrowego.
transkrypcja
[łac. transcriptio ‘przepisywanie’],
genet. proces syntezy RNA, podczas którego na matrycy DNA jest syntetyzowana komplementarna nić RNA;
Unicode
[jụ:nıkəud; ang.],
inform. sposób kodowania znaków, równoważny z międzynarodowym standardem ISO/IEC 10646, zapewniający możliwość reprezentowania znaków we wszystkich używanych systemach pisma, zarówno alfabetycznych, jak i ideograficznych (ujednolicony zestaw znaków chińskich, japońskich i koreańskich), a także powszechnie używanych symboli muzycznych, matematycznych i piktogramów — obecnie w sumie ok. 39 tys. znaków;
geny składające się z sekwencji kodujących (egzonów) i sekwencji nie kodujących (intronów);
współzależność między sekwencją zasad w DNA (lub w mRNA stanowiącym jego transkrypt) a sekwencją aminokwasów w białku;

Słownik języka polskiego PWN

kodowanie numeryczne «system kodowania, w którym wszystkie informacje są wyrażone w liczbach»
kodować
1. «przetwarzać informacje na kod»
2. «oznaczać coś umownymi znakami zawierającymi określone informacje»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia