utleniacza

Encyklopedia PWN

chem. atom, jon lub cząsteczka, która w reakcji oksydacyjno-redukcyjnej jest akceptorem elektronu (elektronów);
proces fizykochemiczny, którego podstawą jest przebiegająca z dużą szybkością reakcja utleniania, polegająca na gwałtownym łączeniu się substancji spalanej (paliwa) z utleniaczem, której towarzyszy wydzielanie się dużej ilości energii i zazwyczaj płomień;
substancje chem. zdolne do egzotermicznego rozkładu lub spalania z wydzieleniem dużych ilości gorących gazów, stanowiące źródło energii i czynnik roboczy w silnikach rakietowych;
związki chemiczne lub mieszaniny, w których pod wpływem zewn. impulsu energ. o odpowiedniej intensywności rozwinie się szybka reakcja chem. z wydzieleniem dużych ilości gazów o bardzo wysokiej temperaturze.
rodzaj bojowych środków chem. używanych do rażenia ludzi, zwierząt i wywoływania pożarów;
substancje gazowe, ciekłe i stałe, które, doprowadzone w odpowiedni sposób do ogniska pożaru, powodują przerwanie procesu spalania;
równanie opisujące zależność potencjału elektrody, na której zachodzi odwracalna reakcja utleniania–redukcji Utl + ne = Red od stężeń (ściślej — aktywności) utleniacza Utl i reduktora Red: E = E0 – (RT/nF) ln([Red]/[Utl]), gdzie E0 standardowy potencjał elektrody, tzn. dla aktywności równych jedności, R — stała gazowa, n — liczba wymienianych elektronów, F — stała Faradaya.
chem. dział redoksometrii obejmujący bezpośrednie oznaczanie reduktorów (lub pośrednie utleniaczy) za pomocą miareczkowania mianowanymi roztworami utleniaczy.
ozon
[gr. ózōn ‘pachnący’],
tritlen, O3,
alotropowa odmiana tlenu, o cząsteczce trójatomowej;
pirotechnika
[gr. pyr ‘ogień’, téchnē ‘sztuka’, ‘rzemiosło’],
dziedzina wiedzy obejmująca otrzymywanie mieszanin pirotechn., badanie ich właściwości oraz sporządzanie wyrobów pirotechn. służących do inicjowania i przenoszenia ognia oraz wywoływania efektów opt., akustycznych, cieplnych i miotających;
urządzenie zastępujące czynność płuc i serca podczas operacji na otwartym sercu (usuwanie wad wrodzonych, wszczepianie zastawek, transplantacje serca), wymagających zastosowania krążenia pozaustrojowego w celu podtrzymania funkcji życiowych organizmu.
polimeryzacja
[gr. polymerḗs ‘wieloczęściowy’],
proces przemiany monomerów jednego rodzaju lub mieszaniny monomerów w makrocząsteczkę.
związki potasu z tlenem:
reakcja oksydacyjno-redukcyjna, reakcja utleniania-redukcji, reakcja redox,
reakcja, w której dochodzi do przeniesienia jednego lub więcej elektronów od atomu, jonu lub cząsteczki donora (czyli reduktora) do akceptora (czyli utleniacza);
redoksometria
[łac.-gr.],
dział chem. analizy miareczkowej, w której jako odczynników miareczkujących (titrantów) używa się roztworów utleniaczy — oksydymetria, lub reduktorów — reduktometria;
silnik, w którym siła napędowa powstaje dzięki sile reakcji wytwarzanej przez wypływający z silnika czynnik roboczy (np. gorące spaliny, strumień jonów, plazmy);
projektowanie takich produktów i procesów chem., które pozwalają zredukować lub wyeliminować użycie i wytwarzanie substancji niebezpiecznych;
ADN, dinitroamina,
związek organiczny, żółtawe kryształy;
związki nieorg., sole zawierające kation amonowy ;
azotowy(III) kwas, dawniej kwas azotawy, HNO2,
związek nieorganiczny, słaby kwas istniejący tylko w rozcieńczonych roztworach;

Słownik języka polskiego PWN

utleniacz «substancja powodująca utlenianie innych substancji»
utleniacz do włosów «środek rozjaśniający włosy»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia