dielektrykach

Encyklopedia PWN

dielektryki
[gr. di(á) ‘przez’, ḗ lektron ‘bursztyn’],
izolatory,
ciała bardzo słabo przewodzące prąd elektryczny;
powstawanie dipolowego momentu elektrycznego dielektryka pod wpływem zewn. pola elektr. lub innych czynników (np. naprężeń mech., ogrzania);
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
teoria tłumacząca właściwości elektronowe ciał stałych w oparciu o mechanikę kwantową.
fiz. jedna z postaci, w której przejawia się pole elektromagnetyczne;
duży, zwykle gwałtowny wzrost natężenia prądu elektr. w dielektryku lub półprzewodniku wywołany doprowadzeniem napięcia większego niż pewna charakterystyczna wartość, zw. napięciem przebicia.
rozdzielanie ładunków elektrycznych różnych znaków w przewodnikach lub dielektrykach pod wpływem zewnętrznego pola elektrostatycznego;
indukcja elektryczna, wektor indukcji elektrycznej, ,
wielkość charakteryzująca pole elektryczne wewnątrz dielektryka wytworzone przez swobodne ładunki elektryczne;
zjawisko przepływu prądu elektrycznego w dielektrykach pod wpływem pola wyładowanie elektryczne.
diatermia
[gr. diá ‘przez’, thérmē ‘gorąco’],
początkowo metoda leczn. polegająca na nagrzewaniu ciała za pomocą fal elektromagnetycznych o częst. radiowych, obecnie termin określający także generatory tych fal (stosowane w medycynie od 1928).
układ 2 przewodników (zwanych elektrodami lub okładkami kondensatora) rozdzielonych cienką warstwą dielektryka, mający zdolność gromadzenia ładunku elektrycznego;
elektron. lampa elektronopromieniowa, przeznaczona do zapisywania i przechowywania (zapamiętywania) przez pewien określony czas (do kilkunastu dni) informacji wprowadzanej w postaci sygnału elektrycznego;
wzrost temp. dielektryka znajdującego się w polu elektr. wielkiej częst.;
przenikalność elektryczna, przenikalność dielektryczna, ε,
fiz. wielkość charakteryzująca właściwości elektr. ośrodka;
zjawisko przepływu prądu elektr. między źródłem prądu i jego odbiornikiem poza obwodem przewodowym, wynikające z istniejących wad objętościowych lub powierzchniowych dielektryka lub izolacji elektrycznej, a także wypływ prądu elektr. z powierzchni przewodu podczas wyładowania ulotowego (wyładowanie elektryczne);
podobieństwa między różnymi zjawiskami fiz., wyrażające się tym, że rządzą nimi identyczne lub podobne prawa i dzięki temu przebieg rozważanych zjawisk może być opisany za pomocą jednakowych zależności matematycznych.
Clausius
[klạuzjus]
Rudolf Julius Emmanuel Wymowa, ur. 2 I 1822, Koszalin, zm. 24 VIII 1888, Bonn,
fizyk niemiecki;
elektret
[gr.],
elektres,
dielektryk wytwarzający zewn. pole elektr. w wyniku trwałego uporządkowania elektr. momentów dipolowych jego cząsteczek lub zgromadzenia na nim trwałego ładunku elektrycznego;
erozja elektryczna, elektroerozja,
erozja materiału w wyniku przepływu prądu elektr. lub wyładowań elektr. między elektrodami w płynnych dielektrykach;
ferromagnetyzm
[łac. ferrum ‘żelazo’, magneticus ‘magnetyczny’],
zespół zjawisk związanych z równoległym uporządkowaniem momentów magnet. atomów lub jonów.

Słownik języka polskiego PWN

dielektryk «materiał słabo przewodzący prąd elektryczny»
• dielektryczny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia