diatoniczny

Encyklopedia PWN

muz. szereg 7 dźwięków utworzony przez sprowadzenie do jednej oktawy 7 kolejnych kwint;
chromatyka
[gr. chrōmatíkos ‘barwny’],
podwyższanie lub obniżanie któregokolwiek ze stopni skali diatonicznej, „barwienie” skali diatonicznej, uzyskiwanie w niej półtonowych odstępów, gdy dźwięk sąsiadujący był pierwotnie odległy o cały ton;
figuracja
[łac.],
muz. kształtowanie linii melodycznej (melodia), wykorzystujące dźwięki gamy diatonicznej lub chromatycznej (diatonika, chromatyka), a także dźwięki tzw. akordów rozłożonych (czyli akordów rozłożonych na składniki), prowadzonych zazwyczaj w drobnych i równych wartościach rytmicznych;
muz. najmniejszy interwał w systemie dźwiękowym równomiernie temperowanym;
sekunda
[łac.],
muz. drugi stopień skali diatonicznej (diatonika, skala, muz. ), także interwał między pierwszym a drugim stopniem, drugim a trzecim itd., złożony w zasadzie z 1–2 półtonów (tzn. z półtonu lub całego tonu);

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia