czynnym

Encyklopedia PWN

α-bisabobol, C15H25OH,
związek organiczny, trzeciorzędowy alkohol seskwiterpenowy, ciecz;
akinezja
[gr. a- ‘nie-’, kínēsis ‘ruch’],
med. brak zdolności wykonywania ruchów czynnych;
Andy, Los Andes, Cordillera de los Andes,
wielki system górski w Ameryce Południowej.
czynny wulkan w Japonii, w środkowej części wyspy Kiusiu;
Bacon
[bẹıkən]
Roger Wymowa, ur. ok. 1214, Ilchester, zm. ok. 1292, Oksford,
angielski filozof i uczony.
barwniki służące nie tylko do nadawania barwy przedmiotom użytkowym, lecz także do innych celów, m.in. do przetwarzania różnych rodzajów energii oraz do wizualizacji niektórych procesów fiz., chem. i biochemicznych;
Beck
[bk]
Ludwig, ur. 29 VI 1880, Biebrich k. Wiesbaden, zm. 20 VII 1944, Berlin,
generał niem.; współtwórca Wehrmachtu w III Rzeszy;
Benedykt z Nursji, święty, ur. ok. 480, Nursja (ob. Norcia w Umbrii, Włochy), zm. 21 III 547, Monte Cassino,
opat, założyciel i twórca reguły zakonu benedyktynów, organizator życia zakonnego w zachodniej Europie.
fizjol. zespół mechanizmów umożliwiających bierne lub czynne przechodzenie substancji przez błonę komórkową.
Bougainville’a, Wyspa, Bougainville Wymowa Island,
największa wyspa w archipelagu Wysp Salomona, wchodzi w skład Papui-Nowej Gwinei; powierzchnia 9,3 tys. km2,
urządzenie do kontrolowania maszynisty prowadzącego pojazd trakcyjny;
d’Alemberta zasada, zasada d’Alemberta–Lagrange’a,
jedna z różniczkowych zasad wariacyjnych mechaniki klas. nierelatywistycznej, stanowiąca bardzo ogólne sformułowanie praw ruchu układów mechanicznych.
Długosz Jan, ur. 1415, Brzeźnica (Wieluńskie), zm. 19 V 1480, Kraków,
najwybitniejszy średniowieczny historyk polski.
endokrynologia
[gr. éndon ‘wewnątrz’, krínō ‘oddzielam’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o gruczołach wydzielania wewn., czyli dokrewnego, o wytwarzanych przez nie substancjach biologicznie czynnych zw. hormonami i sposobie ich działania w ustroju oraz o chorobach wywołanych zaburzeniami ich czynności lub zmianami anatomicznymi w obrębie tych gruczołów;
czynny wulkan na Wyspie Rossa (M. Rossa, Antarktyda Wschodnia);
termin używany w pol. prawie karnym w dwojakim znaczeniu: jako podmiot przestępstwa (np. przyjęcie korzyści majątkowej, przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków) oraz jako przedmiot przestępstwa (np. czynnej napaści na f.p.funkcjonariusza publicznego);

Słownik języka polskiego PWN

czynny
1. «wykonujący jakąś czynność»
2. «skłonny do działania, aktywny; też: świadczący o takich cechach»
3. «wypełniony działaniami, wydarzeniami»
4. «funkcjonujący, uruchomiony»

• czynnie
bilans czynny, dodatni «bilans, w którym wpływy są większe niż wydatki»
chemicznie czynny «łatwo reagujący chemicznie»
członek czynny, rzeczywisty, nadzwyczajny, zwyczajny; członek korespondent, członek tytularny «w towarzystwach naukowych: tytuły pracowników naukowych»
czynna znajomość języka «umiejętność posługiwania się językiem obcym w mowie i w piśmie»
czynne prawo wyborcze «prawo do udziału w głosowaniu»
czynny wulkan «wulkan w czasie wybuchu lub wybuchający okresowo»
eutanazja czynna «spowodowanie śmierci osoby cierpiącej, np. przez podanie trucizny»
imiesłów przymiotnikowy czynny «imiesłów odnoszący się do wykonawcy czynności, np. czytający, jadący»
immunizacja czynna «wytworzenie przez ustrój przeciwciał odpornościowych»
kapitał czynny «kapitał będący stale w obrocie»
służba czynna «służba pełniona w danym czasie w siłach zbrojnych danego państwa»
strona czynna (czasownika) «forma czasownika tworzącego orzeczenie w zdaniu, w którym podmiot jest wykonawcą czynności»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia