Forma

Encyklopedia PWN

Ibn Sina, Abū ‘Alī al-Ḥusayn Ibn Sīnā, Awicenna, ur. 980, Afshana k. Buchary, zm. 1036 lub 1037,
jeden z najwybitniejszych filozofów arabskich, uczony, lekarz.
przymiotnikowa lub przysłówkowa forma czasownika nazywająca czynności lub stany;
filoz.:
Iwaszkiewicz Jarosław (Leon), ur. 20 II 1894, Kalnik (Ukraina), zm. 2 III 1980, Warszawa,
poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista i tłumacz.
joint venture
[dżoınt wẹnczər; ang.] Wymowa,
ekon.
Jones
[dżəunz]
Inigo Wymowa, ur. przed 19 VII 1573 (data chrztu), Londyn, zm. 21 VI 1652, tamże,
architekt angielski, jako pierwszy wprowadził w Anglii klasyczne formy palladiańskie.
kopiowanie
[łac.],
proces otrzymywania kopii, tj. odtwarzania obrazów oryginałów (tekstów, rysunków kreskowych, fotografii, obrazów malowanych) na różnych podłożach.
socjol. kulturowo akceptowany związek między osobami przeciwnej płci, w którym utrzymywanie stosunków seksualnych jest aprobowane i z którym jest związane oczekiwanie, że narodzą się w nim dzieci.
piśmiennictwo powstałe na terenie Niderlandów.
technika wytwarzania wyrobów z tworzyw sztucznych;
ołtarz
[łac. altare],
religiozn. w religiach specjalna konstrukcja sakralna lub wyznaczona część natury przeznaczona do rytuału składania ofiar, mającego za cel nawiązanie przez celebrantów kontaktu ze sferą sacrum;
pole fizyczne, pole sił,
forma materii pośrednicząca we wzajemnym oddziaływaniu jej form korpuskularnych (np. ciał niebieskich, cząsteczek, atomów, cząstek elementarnych).
nowa klasa cząstek zakaźnych, nie zawierających kwasów nukleinowych, powodujących przewlekłe, postępujące, zawsze śmiertelne choroby ośrodkowego układu nerwowego ludzi i zwierząt;
prostytucja sakralna, prostytucja rytualna,
odbywanie stosunków seksualnych w celach kultowych na obszarze świętym (najczęściej w świątyni lub w jej pobliżu);
psychologia
[gr. psychḗ ‘dusza’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
współcześnie, w najszerszym rozumieniu — nauka zajmująca się ludzkimi czynnościami lub zachowaniami, które składają się zarówno z subiektywnych procesów umysłowych, jak i z zewnętrznych, obiektywnych i fizycznych reakcji;
otrzymywanie kopii oryginałów (tekstów, rysunków kreskowych, fotografii, obrazów malowanych) w postaci odbitek drukarskich;

Słownik języka polskiego PWN

forma
1. «wygląd czegoś»
2. «przejaw czegoś»
3. «układ skoordynowanych elementów»
4. «zespół środków artystycznych użytych przez artystę; też: wyraz zewnętrzny dzieła sztuki»
5. «stan sprawności fizycznej lub psychicznej człowieka»
6. «stan sprawności organizmu osiągnięty na skutek treningu»
7. «sposób postępowania, zachowania się»
8. «szablon, wykrój»
9. «naczynie do pieczenia ciasta»
10. «naczynie nadające kształt roztopionej masie plastycznej»
11. «według Arystotelesa: istota pojęciowa przedmiotu»
12. «według Kanta: wkład umysłu do poznawanego przedmiotu»
13. «budowa wyrazu»
14. «wielomian jednorodny wielu zmiennych»
15.  «zespół elementów drukarskich przygotowany do druku»

• formowy
bezosobowa forma czasownika jęz. «forma nieokreślająca osoby, np. zrobiono, umyto»
forma peryfrastyczna «forma opisowa, np. zwycięzca spod Racławic, zamiast: Kościuszko»
forma recesywna «forma wyrazu wychodząca z użycia»
forma sonatowa «pierwsza część sonaty, symfonii lub koncertu»
optima forma [wym. optima forma] «w najlepszej formie»
pro forma «dla zachowania pozorów»
szkatułkowa forma, kompozycja utworu, dzieła itp. «forma, kompozycja utworu, dzieła polegająca na wpleceniu w opowieść główną opowiadań pobocznych, stanowiących odrębne całości»
formy supletywne «formy należące do tego samego wzorca odmiany wyrazów, ale niezwiązane pokrewieństwem etymologicznym, np. człowiek – ludzie, ja – mnie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia