stosowane

Encyklopedia PWN

metodyka wykonywania analizy chemicznej próbek ciekłych, polegająca na przeprowadzaniu kolejnych operacji jednostkowych w czasie przepływu roztworu zawierającego próbkę przez kolejne moduły o określonej funkcji, jak: dozowanie próbki, mieszanie roztworów, dodawanie odczynników, ogrzewanie, rozdzielanie (z wykorzystaniem chromatografii, dializy, ekstrakcji), instrumentalny pomiar sygnału analitycznego;
astronomia
[gr. ástron ‘gwiazda’, nómos ‘prawo’],
nauka przyrodnicza, której przedmiotem badań są ciała niebieskie, ich rozkład i ruchy w przestrzeni, pochodzenie, budowa oraz ewolucja, a także Wszechświat jako całość.
związki chemiczne azotu z tlenem;
bimetal
[łac.-gr.],
materiał złożony z 2 warstw metali (lub stopów), o różnych właściwościach mech., fiz. lub chem., trwale ze sobą połączonych na całej powierzchni metodami zgrzewania, kolejnego odlewania (i obróbki plast.), galwanostegii lub innymi;
błona fot. stosowana w procesie fotoreprodukcji poligraficznej.
mat. jedno z podstawowych pojęć matematyki, wprowadzone niezależnie przez I. Newtona i G.W. Leibniza pod koniec XVII w. jako nowe narzędzie rachunkowe;
chemia bionieorganiczna, biochemia nieorganiczna,
interdyscyplinarna dziedzina wiedzy (z pogranicza chemii i biologii) badająca pierwiastki chem. (i ich związki, gł. koordynacyjne) występujące w organizmach żywych i istotne dla funkcjonowania tych organizmów, a także syntetyczne modele kompleksów biologicznych.
grupa leków umożliwiająca leczenie zakażeń i chorób zakaźnych środkami chemicznymi.
chromatografia
[gr. chrṓma ‘barwa’, gráphō ‘piszę’],
metoda rozdzielania jednorodnych mieszanin na składniki, w której wykorzystuje się różnicę sił oddziaływania tych składników z fazą ruchomą i nieruchomą (stacjonarną).
DCC, ang. Digital Compact Cassette,
system cyfrowego zapisu dźwięku stosowany w kasetowych magnetofonach cyfrowych powszechnego użytku;
podwyższenie wydolności psychofiz. zawodnika za pomocą niedozwolonych metod i substancji farmakologicznych;
substancje bardzo słabo przewodzące prąd elektr. (dielektryki), stosowane do izolowania przewodów (kabli), części maszyn i urządzeń elektrycznych.
elektronika
[gr.],
dziedzina nauki i techniki, zajmująca się wykorzystaniem zjawisk związanych z ruchem elektronów swobodnych w próżni, gazach i ciałach stałych (głównie półprzewodnikach);
zakład przemysłowy lub zespół urządzeń wytwarzających energię elektryczną z różnych form energii pierwotnej (nie przetworzonej);
sole i estry tlenowych kwasów fosforu, w których fosfor występuje na V stopniu utlenienia;
metoda rejestracji obrazu polegająca na tym, że jest on rzutowany nie na błonę fotograficzną, lecz na fotoelektryczny element światłoczuły (element CCD).
podstawowy proces wyprawy skór, w którym odpowiednio przygotowana skóra surowa (golizna) zostaje przekształcona w skórę wyprawioną.
geodezja
[gr. gḗ ‘ziemia’, daíōmai ‘dzielę’],
jedna z nauk o Ziemi zajmująca się wyznaczaniem jej kształtu i rozmiarów, pomiarami całej planety lub dowolnych jej części.
sprzęt do wykonywania różnego rodzaju ćwiczeń gimnastycznych;
związki metaloorg. o wzorach ogólnych RAlX2, R2AlX, R3Al (R — alkil lub aryl, X — atom wodoru, fluorowca lub grupa np. alkoksylowa, aminowa lub tiolowa) i cząsteczkach, w których atom glinu jest bezpośrednio połączony z atomem węgla.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia