metajęzyki

Encyklopedia PWN

log. język służący do opisywania pewnego innego języka (tzw. języka przedmiotowego), zawierający nazwy wyrażeń tego języka, nazwy właściwości tych wyrażeń oraz związków, jakie między nimi zachodzą;
Tarski Alfred, pierwotnie A. Tajtelbaum, ur. 14 I 1901, Warszawa, zm. 27 X 1983, Berkeley (stan Kalifornia),
polski logik, matematyk i filozof; uważany za jednego z największych logików w dziejach nauki.
inform. sformalizowany system notacyjny wyrażania informacji.
antynomia
[gr. antí ‘przeciw’, ‘naprzeciw’, nómos ‘prawo’],
log. para zdań (zdanie) wzajemnie sprzecznych, z których każde zdaje się równie dobrze uzasadnione (uzasadnianie).
języki związane z prawem, będące odmianą i specjalizacją naturalnego języka potocznego stanowiącego ich wspólne źródło.
Leśniewski Stanisław, ur. 28 III 1886, Sierpuchowo (Rosja), zm. 13 V 1939, Warszawa,
logik, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli lwowsko-warszawskiej szkoły filozoficznej.
logika
[gr. logikós ‘zgodny z rozumowaniem’],
teoria czynności poznawczych, przede wszystkim naukotwórczych,
ekon. trudny do jednoznacznego zdefiniowania program badawczy,
termin upowszechniony na gruncie amerykańskiej wiedzy o literaturze w późnych latach 70., stosowany retrospektywnie na oznaczenie zróżnicowanego wewnętrznie zespołu zjawisk (koncepcji teoretycznych, praktyk analitycznych, stanowisk i tendencji oraz sposobów ich opisu) we współczesnej myśli humanistycznej, które pojawiły się w końcu lat 60. we Francji i w Stanach Zjednoczonych.
SGML, ang. Standard Generalized Markup Language,
inform. język formalny określający sposób zapisu dokumentów zawierających sformatowany tekst oraz informacje nietekstowe (odnośniki do fragmentów dokumentu lub do innych dokumentów, rysunki itp.);

Słownik języka polskiego PWN

metajęzyk «język służący do opisu i analizy innego języka»
• metajęzykowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia