klasyczna

Encyklopedia PWN

iurisprudentia
[łac., ‘nauka prawa’, ‘prawoznawstwo’],
w starożytnym Rzymie wiedza prawnicza w szerokim znaczeniu, podbudowana znajomością prawa i doświadczeniem w jego stosowaniu przez uczonych prawników;
koncepcja teoretyczna i postawa światopoglądowa oparta na indywidualistycznej koncepcji człowieka i społeczeństwa, głosząca, że wolność [łac. liberalis ‘dotyczący wolności’] i nieskrępowana przymusem politycznym działalność jednostek mają wartość nadrzędną i są najpewniejszym źródłem postępu we wszystkich sferach życia zbiorowego.
loteria
[hol.],
statyst. gra, w której o wygranej lub przegranej decyduje losowanie;
mechanika
[gr. mēchanikḗ ‘sztuka konstruowania maszyn’],
dział fizyki zajmujący się badaniem ruchu ciał materialnych oraz oddziaływań między nimi, prowadzących do zmiany ruchu ciał lub ich odkształceń.
pletyzmografia
[gr. plēthysmós ‘powiększenie’, gráphō ‘piszę’],
metoda badania obwodowego układu naczyniowego lub oddechowego na podstawie pomiaru zmian objętości ciała wywołanych okresową zmianą wypełnienia naczyń krwią (p. klasyczna i p. impedancyjna) lub zmianą wypełnienia płuc powietrzem podczas oddychania (p. całego ciała).
Arystoteles, Aristotélēs, ur. 384 p.n.e., Stagira (Tracja), zm. 322 p.n.e., Chalkis na wyspie Eubei,
filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności.
Boisguillebert
[buagijbẹ:r]
Pierre le Pesant, Sieur de, ur. 17 II 1646, Rouen, zm. 10 X 1714, tamże,
ekonomista francuski; prekursor fizjokratyzmu i ekonomii klasycznej we Francji;
Cairnes
[keərnz]
John Elliot, ur. 26 XII 1823, zamek Bellingham (hrab. Louth, Irlandia), zm. 8 VII 1875, Londyn,
irlandzki ekonomista;
ekon. czynniki niezbędne do wyprodukowania dóbr zaspokajających ludzkie potrzeby.
klasyczna teoria z dziedziny ewolucjonizmu, sformułowana niezależnie przez Ch.R. Darwina i A.R. Wallace’a, równocześnie opublikowana 1858, udokumentowana w dziele Darwina O powstawaniu gatunków drogą doboru naturalnego... (1859).
Denis
[denị]
Maurice Wymowa, ur. 25 XI 1870, Granville, zm. 13 XI 1943, Paryż,
francuski malarz, grafik i teoretyk sztuki.
ekspansjonizm
[łac. expansio ‘rozszerzanie (się)’],
zaborcza polityka państw dążących do ekspansji — zajmowania nowych terytoriów i pozyskania nowych rynków zbytu oraz ekonomicznego i politycznego podporządkowania sobie innych państw.
etyka
[gr. tá ēthiká ‘traktat o obyczajach’ < ḗthos ‘obyczaj’, ‘charakter’],
termin użyty w IV w. p.n.e. przez Arystotelesa w tytule dzieła Etyka nikomachejska na oznaczenie opisowo-krytycznego studium tego, co dotyczy etosu jako ludzkiego charakteru, obyczaju, tj. utrwalonego sposobu zachowania się w środowisku życia, zamieszkania;
fizyka
[gr. physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o budowie oraz właściwościach materii i działających na nią siłach;
gaz
[gr.],
jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii (oprócz cieczy i ciał stałych).
geodezja
[gr. gḗ ‘ziemia’, daíōmai ‘dzielę’],
jedna z nauk o Ziemi zajmująca się wyznaczaniem jej kształtu i rozmiarów, pomiarami całej planety lub dowolnych jej części.
Haydn
[haidn]
Joseph Wymowa, ur. 31 III 1732, Rohrau, zm. 31 V 1809, Wiedeń,
kompozytor austriacki przedstawiciel klasycyzmu w muzyce, najstarszy z tzw. klasyków wiedeńskich.
Hegel Georg Wilhelm Friedrich, ur. 27 VIII 1770, Stuttgart, zm. 14 XI 1831, Berlin,
filozof niemiecki, jeden z twórców klasycznej idealistycznej filozofii niemieckiej.
joga
[sanskr. yoga ‘zaprzęganie’, ‘łączenie’, ‘ujarzmienie’, ‘skupienie’],
jeden z 6 indyjskich ortodoksyjnych systemów filozoficznych, opracowany w Indiach: zespół praktyk ascetyczno-duchowych prowadzących do osiągnięcia wyzwolenia (moksza) dzięki opanowaniu ciała i umysłu; stan zjednoczenia duszy z bezosobowym absolutem (brahman) lub osobowym bogiem (iśwara); ascetyczno-medytacyjna metoda wewnętrznego samodoskonalenia, relaksacji lub osiągnięcia paranormalnych zdolności, wspólna hinduizmowi i nurtom niehinduiskim; system filozoficzny (darśana).

Słownik języka polskiego PWN

broń konwencjonalna, klasyczna «wszystkie rodzaje broni z wyjątkiem broni masowej zagłady»
filologia klasyczna «nauka o językach, piśmiennictwie oraz kulturze starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu»
kombinacja klasyczna, norweska «konkurencja narciarska dla mężczyzn, składająca się z biegu na dystansie 15 km i skoków na średniej skoczni»
łacina klasyczna «język warstw kulturalnych zachodniej części Imperium Rzymskiego w I w. p.n.e. i w I w. n.e., utrwalony w literaturze rzymskiej»
klasyczny
1. «odnoszący się do starożytnej kultury greckiej i rzymskiej»
2. «związany z kierunkami mającymi charakter nawrotu do antyku»
3. «typowy dla jakichś rzeczy, sytuacji, zachowań itp.»
4. «powstały w okresie przed najnowszymi odkryciami naukowymi i osiągnięciami w danej dziedzinie»

• klasycznie • klasyczność
gimnazjum klasyczne «gimnazjum humanistyczne prowadzące naukę języków starożytnych»
języki klasyczne «język grecki i łaciński»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia