ferromagnetyczne

Encyklopedia PWN

Curie temperatura, punkt Curie,
temperatura, powyżej której zanikają właściwości ferromagnetyczne (tzw. ferromagnetyczna temperatura Curie) lub ferroelektryczne (tzw. ferroelektryczna temperatura Curie) substancji;
Curie
[kürị]
Pierre Wymowa, ur. 15 V 1859, Paryż, zm. 19 IV 1906, tamże,
fizyk francuski.
ferromagnetyzm
[łac. ferrum ‘żelazo’, magneticus ‘magnetyczny’],
zespół zjawisk związanych z równoległym uporządkowaniem momentów magnet. atomów lub jonów.
magnetooptyczny zapis, rejestracja magnetooptyczna,
proces utrwalania informacji w postaci śladu magnetycznego (ścieżki) na nośniku (dysku magnetooptycznego);
magnetorezystor
[gr.-łac.],
magnetoopornik,
rezystor o rezystancji zmieniającej się pod wpływem zewn. pola magnet. (magnetooporowe zjawisko);
żelazo, Fe, ferrum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 26;
skokowa zmiana (lub seria skokowych zmian) namagnesowania ciał ferromagnetycznych pod wpływem ciągłej zmiany warunków zewnętrznych, np. pola magnetycznego, temperatury.
urządzenie z wbudowanymi elektromagnesami, przeznaczone do chwytania materiałów ferromagnetycznych (stalowych, staliwnych, rudy żelaza, złomu, wiórów).
fiz. obrót swobodnie zawieszonego cylindra z substancji ferromagnetycznej lub paramagnetycznej wokół własnej osi pod wpływem nagłego przemagnesowania;
elektromagnes
[gr. ḗlektron ‘bursztyn’, magnḗtēs (líthos) ‘magnetyczny (kamień)’],
cewka elektryczna, zwykle z rdzeniem ferromagnetycznym (magnetycznie miękkim) o otwartym obwodzie magnetycznym, wytwarzająca pole magnetyczne o określonych parametrach użytkowych po zasileniu jej prądem elektrycznym (magnetyzm).
ferrimagnetyzm, antyferromagnetyzm nieskompensowany,
zjawisko antyrównoległego uporządkowania momentów magnetycznych atomów lub jonów;
ferryt
[łac. ferrum ‘żelazo’],
składnik strukturalny wielu stopów żelaza, będący roztworem międzywęzłowym (roztwór stały) węgla w żelazie α (Fe α) i krystalizującym, tak jak Fe α, w sieci regularnej przestrzennie centrowanej (typ A2), wewnątrz której są rozmieszczone atomy węgla.
histereza
[gr. hystérēsis ‘brak’, ‘niedostatek’],
fiz. zależność zmiany parametrów charakteryzujących stan układu (np. ciała) lub jego właściwości, wywołanej zmianami czynników zewn., od stanów poprzedzających dany stan (tzn. od historii układu);
histereza magnetyczna, histereza ferromagnetyczna,
niejednoznaczna zależność polaryzacji magnet. (namagnesowania) ciała od natężenia zewn. pola magnetycznego.
magnetometr
[gr.],
przyrząd do pomiaru różnych wielkości magnet. i ich zmian, np. elementów ziemskiego pola magnet., podatności i naturalnej pozostałości magnet. minerałów, skał i obiektów z wypalanej gliny, nasycenia magnet. przy badaniu przemian fazowych w stali, a także do wyznaczania krzywej magnesowania materiałów ferromagnetycznych.
magnetooporowe zjawisko, zjawisko magnetorezystancyjne,
jedno ze zjawisk galwanomagnet. polegające na zmianie oporu elektr. półprzewodników i metali pod wpływem pola magnetycznego;
elektr. mostek pomiarowy prądu zmiennego służący do pomiaru indukcyjności własnej i wzajemnej elementów indukcyjnych bez rdzenia ferromagnetycznego.
inform. fizyczny ośrodek przeznaczony do trwałego przechowywania w nim danych, zwykle zakodowanych w postaci ciągu bitów;
paleomagnetyzm
[gr.],
magnetyzm szczątkowy,
geofiz. pozostałość dawnego pola magnetycznego Ziemi zachowana w postaci namagnesowania zawartych w skałach minerałów ferromagnetycznych;

Słownik języka polskiego PWN

ferromagnetyk «ciało o bardzo silnych właściwościach magnetycznych»
• ferromagnetyczny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia