ferroelektrykami

Encyklopedia PWN

dielektryki wykazujące właściwości ferroelektr.; ferroelektryczność.
Curie temperatura, punkt Curie,
temperatura, powyżej której zanikają właściwości ferromagnetyczne (tzw. ferromagnetyczna temperatura Curie) lub ferroelektryczne (tzw. ferroelektryczna temperatura Curie) substancji;
ferroelektryczność
[łac.-gr.],
zespół właściwości niektórych dielektryków krystalicznych, zw. ferroelektrykami (segnetoelektrykami); właściwości te są skutkiem pojawiającej się w małych obszarach kryształu (w domenach elektrycznych) spontanicznej (samorzutnej) polaryzacji dielektr.;
indukcja elektryczna, wektor indukcji elektrycznej, ,
wielkość charakteryzująca pole elektryczne wewnątrz dielektryka wytworzone przez swobodne ładunki elektryczne;
Curie–Weissa prawo
[p. kürị waisa],
prawo opisujące zależność podatności magnetycznej χ paramagnetyków od temperatury T: χ = C/(Tθ), gdzie C — stała Curie, θ — paramagnet. temperatura Curie, opisująca oddziaływanie momentów magnet. między sobą oraz z elektrycznym polem krysztatału;
domeny elektryczne, domeny ferroelektryczne,
niewielkie obszary w ferroelektrykach odznaczające się spontanicznym (samorzutnym) uporządkowaniem dipolowych momentów elektrycznych cząsteczek;

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia