dochodu do opodatkowania

Encyklopedia PWN

ekon. wszelkie wpływy osiągane w oznaczonym czasie przez jednostkę gospodarującą po potrąceniu kosztów ich uzyskania.
ekon. jedna z danin publicznych charakteryzująca się zespołem cech, które wyróżniają się spośród pozostałych danin.
socjalizm
[łac. socialis ‘społeczny’],
ideologie i ruchy społeczne powstałe w XIX w., dążące do ładu społecznego opartego na zasadach wspólnoty, równości i racjonalnego zarządzania gospodarką; w myśli marksistowskiej faza rozwoju społecznego, następująca po kapitalizmie (termin używany zamiennie z terminem „komunizm”); określenie stosowane niekiedy w charakterystyce ustroju społecznego tych krajów wysoko rozwiniętych (zwłaszcza europejskich), w których gospodarce rynkowej towarzyszy daleko posunięta redystrybucja dochodu narodowego i realizacja koncepcji państwa dobrobytu.
Ricardo
[rıkạ:ru]
David Wymowa, ur. 18 IV 1772, Londyn, zm. 11 IX 1823, Gatcomb Park (hrab. Gloucester),
angielski ekonomista, makler giełdowy, jeden z głównych teoretyków klasycznej szkoły w ekonomii.
Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP), arab. Munazzamat at-Tahrir al-Filastinijja,
organizacja polityczna uważająca się za reprezentanta narodu palestyńskiego (Palestyńczycy);
ekon. graficzna ilustracja zależności między wysokością stopy opodatkowania a łącznymi wpływami do budżetu państwa z tytułu podatków.
Zygmunt I Stary, z dynastii Jagiellonów, ur. 1 I 1467, Kozienice, zm. 1 IV 1548, Kraków,
król polski i wielki książę litewski.
ruch stanowiący opozycję wobec globalizacji, uznawany za jeden z tzw. nowych ruchów społecznych.
ekon. część polityki finansowej państwa wyodrębniona ze względu na jej przedmiot (gromadzenie dochodów, dokonywanie wydatków, finansowanie deficytu budżetowego), a nie na szczególne cele, tożsame z celami przyjętej aktualnie polityki gospodarczej; w węższym znaczeniu polityka budżetowa obejmuje decyzje dotyczące poziomu i struktury wydatków państwowych, opodatkowania oraz zadłużania się przez państwo.
ekon. rodzaj ewidencji stosowanej przez jednostki gospodarcze, mającej na celu liczbowe ujęcie w księgach rachunkowych stanów składników majątkowych (aktywa) i źródeł ich pochodzenia (pasywa) oraz zmian w tych stanach, wynikających z prowadzenia działalności i realizowania operacji gospodarczych, wyrażonych w miernikach naturalnych i pieniężnych.
określenie reform adm., kośc., sądowniczych, społ., szkolnych i wojsk., ogłoszonych w Austrii 1780–90 przez ces. Józefa II
szkoła i pierwszy system nauki ekonomii wyjaśniający istotę i zasady działania obiektywnych praw ekonomicznych.
gałąź prawa publicznego, obejmująca ogół norm prawnych regulujących funkcjonowanie finansów publicznych (zwłaszcza państwa), głównie publiczną działalność finansową (pieniężną).
taksflacja
[gr.-łac.],
pełzanie międzyprzedziałowe,
ekon. zachodzące w warunkach inflacji zjawisko zmniejszenia dochodu realnego (siły nabywczej ludności) wskutek zwiększenia dochodu nominalnego i, spowodowane tym zwiększeniem, przejście podatnika do wyższego przedziału skali progresywnego podatku dochodowego;
ekon. systematyczne zmiany ogólnego poziomu aktywności gospodarczej występujące na tle długookresowego trendu;
Dembowski Jan Sebastian, ur. 1762, Dębowa Góra (Łódzkie), zm. 1835, Lubcza,
ekonomista, pisarz polityczny;
ekon. ściśle określone w odpowiednich przepisach pozycje kosztów, które mogą być odjęte przez podatnika od uzyskanych przychodów dla wyznaczenia dochodu podlegającego opodatkowaniu;
szkoła ekonomiczna, powstała w latach 70. XX w., współcześnie traktowana raczej jako część monetaryzmu.
zakat, zaka, zakāt,
w islamie jałmużna, jeden z pięciu obowiązków (filarów wiary) muzułmanina;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia