Granica

Encyklopedia PWN

skupia pol. aktorów na emigracji, zał. 1947 w Londynie;
Lekarze bez Granic, fr. Médecins Sans Frontières (MSF),
międzynar. organizacja niosąca pomoc med. i humanitarną ofiarom klęsk żywiołowych i wojen;
nazwa stosowana do pozaprawnego używania sił zbrojnych w celu stłumienia niepokojów społ. i ekspedycji karnych dokonujących masakr ludności cywilnej
Stowarzyszenie Obrony Granic na Odrze i Nysie, l’Association des Originaires de Pologne pour le Respect de Frontieres sur l’Oder et la Neisse,
organizacja francuska, siedziba w Warszawie;
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
Karpaty, rum. Carpaţii, niem. Karpaten, węg. Kárpátok,
jeden z największych łańcuchów górskich w Europie, położony w jej środkowej części, w Austrii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Polsce, Ukrainie i Rumunii;
nazwa stosowana od lat 20. XX w. w polskim piśmiennictwie politycznym na określenie leżącej na zachód od Olzy części Śląska Cieszyńskiego, która po 1918 znalazła się w granicach Czechosłowacji, lecz była zamieszkana przez znaczny (w części gmin dominujący) odsetek ludności polskiej;
pięć układów pokojowych, zawartych 10 II 1947 w Paryżu z europejskimi sojusznikami Niemiec z okresu II wojny światowej (tj. z Bułgarią, Finlandią, Rumunią, Węgrami i Włochami) przez te z państw koalicji antyhitlerowskiej, które były z nimi w stanie wojny;
uskok transformacyjny, uskok transformujący,
geol. szczególny rodzaj przesuwczego uskoku, czyli uskoku, którego skrzydła ulegają przemieszczeniom poziomym.
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
terytorium historyczne w dorzeczu środkowej Warty.
mat. jedno z podstawowych pojęć matematyki, wprowadzone niezależnie przez I. Newtona i G.W. Leibniza pod koniec XVII w. jako nowe narzędzie rachunkowe;
stała lub czasowa zmiana miejsca pobytu podyktowana względami ekonomicznymi (emigracja);
dział analizy mat., poświęcony abstrakcyjnym uogólnieniom znanych pojęć geometrii klas. i matematyki elementarnej: długości odcinka, pola wielokąta, objętości wielościanu, 0-wymiarowej miary liczącej, tzn. liczby elementów zbioru.
hydrol. wyodrębniona część oceanu, zwykle przylegająca do kontynentu, oddzielona od otwartych wód oceanicznych łańcuchami wysp, półwyspami lub podwodnymi progami, utrudniającymi wymianę wód głębinowych;

Słownik języka polskiego PWN

granica
1. «linia zamykająca lub oddzielająca pewien określony obszar»
2. «linia podziału lub czynniki różnicujące coś»
3. «ograniczony zasięg lub miara czegoś dozwolonego»
4. «kres możliwości fizycznych lub psychicznych człowieka»

• graniczny
górna granica czegoś «poziom, wartość jakiegoś zjawiska lub parametru najwyższe z możliwych»
granica geograficzna «granica jakiegoś zjawiska w terenie»
granica naturalna «granica przebiegająca wzdłuż naturalnych elementów krajobrazu»
granica państwa «powierzchnia pionowa przechodząca przez linię graniczną wyznaczoną na powierzchni ziemi, oddzielająca terytorium jednego państwa od innych państw»
granica wieku «minimalna lub maksymalna liczba lat, które powinna mieć osoba, aby spełniać jakieś wymagania»
granice wzrostu «koncepcja ekonomiczna przewidująca nieuchronny kres dotychczasowych form wzrostu gospodarczego po wyczerpaniu zasobów naturalnych Ziemi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia