CHINY

Encyklopedia PWN

komunizm
[łac. communis ‘wspólny’, ‘powszechny’],
ideologia postulująca równość i wspólnotę w organizacji życia społecznego oraz racjonalność w kierowaniu życiem gospodarczym, głosząca nieuchronność upadku kapitalizmu i potrzebę działań dla osiągnięcia tego celu; w teorii marksistowskiej najwyższa, bezklasowa forma organizacji społecznej, następująca po kapitalizmie; ruch społeczny i polityczny wywodzący się z ideologii marksistowskiej, ukształtowany w wyniku rozłamu socjaldemokracji; w niemarksistowskiej teorii społecznej i w języku potocznym — ustrój społeczny w państwach rządzonych przez partie komunistyczne; w państwach komunistycznych określany również mianem socjalizmu realnego.
region obejmujący kraje basenu Oceanu Spokojnego w Azji, Australii i Oceanii oraz w Ameryce Północnej i Ameryce Południowej,
Sun Yat-sen, Sun Jat-sen, właśc. Sun Wen, ur. 12 XI 1866, Xiangshan (prow. Guangdong), zm. 12 III 1925, Pekin,
chiński mąż stanu.
szlaki komunikacyjne umożliwiające kontakty między ośrodkami produkcji i zbytu;
obrady (12 XI 1921–6 II 1922) delegacji: USA, Wielkiej Brytanii, Chin, Japonii, Francji, Włoch, Belgii, Holandii i Portugalii w sprawie sytuacji na Dalekim Wschodzie i wyspach Oceanu Spokojnego oraz ograniczenia zbrojeń morskich.
Deng Xiaoping, Teng Siao-ping Wymowa, ur. 22 VIII 1904, Paifang (prow. Sichuan), zm. 22 II 1997, Pekin,
polityk chiński.
Guangxi Wymowa, Kuangsi, Region Autonomiczny Guangxi, Guangxi Zhuangzu Zizhiqu,
region autonomiczny w południowych Chinach, nad Zat. Tonkińską;
Heilongjiang, Hejlungciang Wymowa,
prow. w północno-wschodnich Chinach;
herbata
[łac. herba ‘zioło’, thea < południowochiń. ],
produkt spożywczy, młode liście lub nierozwinięte pączki liściowe krzewu herbacianego (herbata, bot.), odpowiednio przerobione i wysuszone, służące do otrzymywania napoju (naparu) o tej samej nazwie.
m. w Federacji Ros., w Buriacji, na południe od Ułan Ude, przy granicy z Mongolią.
południowa część Kolei Wschodniochiń. (Manzhouli–Władywostok), wybudowanej przez Rosję na mocy traktatu z Chinami z 1896;
Konfucjusz, właśc. Kong Qiu lub Kong Zhongni, zw. także Kongfuzi [‘mistrz Kong’], ur. 28 IX 551, Zou, zm. 479 p.n.e., tamże,
chiński filozof i myśliciel społeczno-polityczny; twórca systemu filozoficznego i moralno-społecznego, zwanego konfucjanizmem.
Nankin, Nanjing Wymowa,
m. we wschodnich Chinach, nad rz. Jangcy, ok. 380 km od jej ujścia do M. Wschodniochińskiego;
Syberia, Sibir’, Sybir,
kraina geogr. w Azji Północnej, gł. część azjat. terytorium Rosji;
Tybet, tybet. Pö,
kraj w środkowej Azji na Wyżynie Tybetańskiej;
kolejny (po zajęciu 1931 Mandżurii) etap inwazji Japonii na Chiny.
Wschodniochińskie, Morze, chiń. Dong Hai, jap. Higashi-Shina-kai, ang. East China Sea,
przybrzeżne, półzamknięte morze Oceanu Spokojnego, między brzegiem chińskim na zachodzie, wyspą koreańską Dzedzu-do i wyspą japońską Kiusiu na północy, łukiem wysp japońskich Riukiu i Tajwanem na wschodzie i południu;
zawarty przez Rosję i Chiny w Ajgunie 28 V 1858; na mocy traktatu ziemie na l. brzegu Amuru od rz. Arguń do ujścia zostały przyznane Rosji, na prawym — Chinom (terytorium między Ussuri a M. Japońskim miało pozostawać pod wspólnym zarządem obu państw);

Tabele, zestawienia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia