Afryce

Encyklopedia PWN

kraje rozwijające się, kraje słabo rozwinięte, kraje zacofane, kraje nieuprzemysłowione, Trzeci Świat, Południe,
terminy używane na określenie bardzo zróżnicowanej grupy państw (ponad 140) Afryki, Ameryki Łacińskiej, Azji i Oceanii, z reguły postkolonialnych, które w większości uzyskały niepodległość po II wojnie światowej (wcześniej państwa Ameryki Łacińskiej, Liberia).
antropogeneza
[gr. ánthrōpos ‘człowiek’, génesis ‘pochodzenie’],
filogeneza człowieka,
całokształt procesów ewolucyjnych, które doprowadziły przez długofalowe zmiany genetyczne do przekształcenia się form przedludzkich w formy człowieka współczesnego (Homo sapiens), którego historia rodowa (i rodziny człowiekowatych) jest ciągle przedmiotem badań i szerokich dyskusji naukowych.
askarysi, askari, ascari,
żołnierze niektórych dawnych formacji zbrojnych w Afryce;
najliczniejsza grupa ludów afrykańskich (300–400), wyodrębniona na podstawie kryterium językowego, w środkowej, wschodniej i południowej Afryce; ok. 150 mln (1987).
cantedeskia, Zantedeschia,
rodzaj roślin obejmujący 8 gat. wieloletnich, zielnych, kłączowych lub bulwiastych z rodziny obrazkowatych, występujących na stanowiskach nadwodnych w Afryce Środkowej i Afryce Wschodniej;
Kartagina, gr. Karchēdṓn, łac. Carthago [z fenickiego Kart Madasz ‘nowe miasto’], arab. Qartajannah,
starożytne miasto fenickie w Afryce Północnej, obecnie w Tunezji, reprezentacyjne przedmieście Tunisu (m.in. rezydencja prezydenta);
religie w Czarnej Afryce, nawiązujące zarówno do idei, nauk i praktyk chrześc., jak i do tradycji rel. Afrykanów.
grupa języków indoeur. używana obecnie w Hiszpanii, Portugalii, Włoszech, Francji, części Belgii i Szwajcarii, Rumunii, Mołdawii, krajach Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej, części Kanady (Quebec); w niektórych krajach Afryki j.r. są wykorzystywane jako języki kontaktowe; na podstawie j.r. (gł. portugalski i fr.) powstały języki kreolskie, m.in. na Antylach i w zachodniej Afryce;
nazwa obejmująca gat. tropik. i subtropik. owadów prostoskrzydłych z rodziny szarańczowatych (Acrididae) o skłonności do tworzenia tzw. fazy stadnej — odbywającej wędrówki;
język z grupy zachodniogermańskich; powstał w końcu XVII w. w południowej Afryce w procesie integracji i mieszania się różnych dialektów niderlandzkich kolonistów holenderskich z językami niem., ang., fr., portugalskim i afryk. (gł. Zulu, Buszmenów i Hotentotów);
amer. organizacja propagująca emigrację murzyńskich wyzwoleńców z USA do Afryki i udzielająca w niej pomocy; zał. 1816 przez R. Finleya;
Barrow
[bạ̈rəu]
Sir John, ur. 19 VII 1764, Dragley Beck (hrab. Lancashire), zm. 23 XI 1848, Londyn,
ang. podróżnik i geograf;
De Havilland
[dı hạ̈wılənd]
Sir Geoffrey Wymowa, ur. 27 VII 1882, Haslemere (hrab. Surrey), zm. 21 V 1965, Watford (hrab. Hertfordshire),
brytyjski pionier lotnictwa, konstruktor lotniczy, pilot doświadczalny.

Tabele, zestawienia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia