inżynieria materiałowa
 
Encyklopedia PWN
inżynieria materiałowa,
dziedzina nauki i techniki wykorzystująca teoret. podstawy wewn. budowy ciała stałego do użytecznego kształtowania właściwości materiałów.
I.m. pojawiła się, jako nowy kierunek studiów najpierw w USA, a na pocz. lat 70. XX w. ukształtowała się jako odrębna dyscyplina nauk., włączając w zakres swoich zainteresowań wszystkie zajmujące się materiałami dziedziny nauki, takie jak: metaloznawstwo, ceramika, fizykochemia polimerów, elementy krystalografii, chemii fiz. i in.; zajmuje się zarówno doskonaleniem materiałów już znanych, jak i projektowaniem materiałów nowych (stopów metali i niemetali, tworzyw ceramicznych i sztucznych, kompozytów, nanomateriałów) o przewidywanych właściwościach, np. bardzo wysokiej wytrzymałości, żaroodporności, wykazujących nadprzewodnictwo i in. Oprócz właściwości i cech materiałów i.m. rozpatruje również ich koszt, a także energ. i ekol. uwarunkowania związane z ich produkcją, zastosowaniem, eksploatacją, również utylizacją zużytych wyrobów (recykling). Działem i.m. dotyczącym kształtowania warstwy powierzchniowej materiału jest inżynieria powierzchni, zaś działem zajmującym się wytwarzaniem nanomateriałów jest nanotechnologia.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia