akumulator ołowiowy,
akumulator elektr., w którym elektrodą dodatnią (katodą) jest tlenek ołowiu(IV) PbO2 osadzony na ołowiu, ujemną (anodą) ołów metaliczny Pb, a elektrolitem — 20–30-procentowy roztwór kwasu siarkowego (akumulator kwasowy).
akumulator ołowiowy
Encyklopedia PWN
Elektrody są wykonane z kratownic z ołowiu, w których wgłębienia został wprasowany tlenek ołowiu(II) PbO; płyty elektrodowe, przedzielone przekładkami z tworzywa sztucznego, są połączone w zespoły (po kilka, kilkanaście): połączone płyty parzyste tworzą jedną elektrodę, nieparzyste — drugą; tak przygotowane płyty zalewa się roztworem kwasu siarkowego; biegnie wówczas reakcja: PbO + H2SO4 = PbSO4 + H2O, w wyniku której płyty pokrywają się siarczanem ołowiu(II). Następnie akumulator ładuje się, podłączając do zewn. źródła prądu stałego: na płytach połączonych z dodatnim biegunem odkłada się PbO2, a z ujemnym — ołów. Reakcje zachodzące podczas ładowania i rozładowania (czerpania energii) a.o. są następujące:
Pb
Pb2+ + 2e
![](https://mm.pwn.pl/emf/wtk0373.gif)
PbO2 + 4H+ + 2e
Pb2+ + 2H2O
![](https://mm.pwn.pl/emf/wtk0373.gif)
co można sumarycznie przedstawić
Pb + PbO2 + 2H2SO4
2PbSO4 + 2H2O,
![](https://mm.pwn.pl/emf/wtk0373.gif)
SEM naładowanego a.o. wynosi ok. 2 V, gdy spadnie do 1,8 V akumulator jest wyładowany (dalsze czerpanie prądu prowadzi do procesów nieodwracalnych i uszkodzenia akumulatora); a.o. jest ciężki (duża masa płyt ołowianych) i jego pojemność na jednostkę masy jest mała. A.o. jest pierwszym w pełni użytecznym, tanim i dotąd powszechnie stosowanym akumulatorem elektr. (zwłaszcza w samochodach i stacjach zasilania); zbudował go 1859 G. Planté (1834–89).
Znaleziono w książkach Grupy PWN
Trwa wyszukiwanie...
![](/theme/Dictionary/img/spinner.gif)