wykładnikiem

Encyklopedia PWN

mat. liczba n w zapisie potęgi an lub ogólniej — argument funkcji wykładniczej.
dyfuzja anomalna, błądzenia anomalne,
przypadkowe, niebrownowskie (Browna ruchy) przemieszczanie się obiektów, np. nieregularne szybowanie albatrosów nad powierzchnią oceanu w poszukiwaniu pożywienia lub obserwowane pod mikroskopem nieregularne przeloty bakterii Coli („chemotaksówki”) między przypadkowo rozmieszczonymi chemoatraktantami czy makroskopowe, przypadkowe przemieszczenia jonu He4+ w nadciekłym helu.
potęga, potęga liczby,
mat. pojęcie z zakresu algebry. Dla liczby naturalnej nn-tą potęgą liczby a, oznaczaną an, nazywa się iloczyn n czynników, z których każdy jest równy a, czyli an = a · a ·...· a (n razy);
inform. sposób zapisu liczb w komputerze (arytmetyka komputerowa);
mat. twierdzenie teorii liczb orzekające, że dla wykładników n ≥ 3 równanie xn + yn = zn nie ma rozwiązań w liczbach całkowitych dodatnich x, y, z.
najprostszy model stosowany w teorii magnetyzmu opisujący układ klas. spinów (momentów magnet.) umiejscowionych w węzłach sieci krystalicznej;
szereg anomalnych zjawisk fiz. związanych z ciągłymi przejściami fazowymi, tj. przejściami fazowymi II rodzaju (przemiana fazowa), ujawniających się w pobliżu punktu kryt. (stan krytyczny);
mat. funkcja postaci y = xa, gdzie liczba a jest ustalonym wykładnikiem;
pH
[łac. potentium hydrogeni],
wykładnik jonów wodorowych,
wielkość stosowana do określania odczynu roztworu;
tryb
[niem.],
językozn. kategoria gramatyczna ujmująca pewne informacje dotyczące stosunku mówiącego do tego, co mówi.
mat. pojęcie określające sposób zachowania się wielkości zmiennej, polegający na skupianiu się jej wokół pewnej wartości;
Appia Adolphe, ur. 1 IX 1862, Genewa, zm. 29 II 1928, Nyon,
szwajcarski teoretyk teatru i scenograf.
Baker
[bẹıkər]
Sir Benjamin, ur. 31 III 1840, Keyford (hrab. Somerset), zm. 19 V 1907, Pangbourne (Berkshire),
brytyjski inżynier.
dominium Maris Baltici
[łac., ‘władztwo Morza Bałtyckiego’],
wieloletnia konkurencja o panowanie nad Bałtykiem i związane z tym korzyści (kontrola handlu, pobieranie ceł).
dramat
[gr. dráma ‘działanie’],
jeden z 3 rodzajów literackich;
infiks
[łac. infixus ‘wetknięty’, ‘wstawiony’],
afiks pojawiający się wewnątrz rdzenia wyrazu w niektórych formach gramatycznych wyrazu, będący wykładnikiem określonej formy gramatycznej;
kanon
[łac. canon ‘prawidło’, ‘przepis’ < gr. kanṓn ‘pręt (mierniczy)’, ‘miara’, ‘reguła’, ‘prawidło’, ‘wzorzec’],
szt. plast. reguła, wzorzec, zasada kompozycyjna stosowana w przedstawieniach ciała ludzkiego, układach kompozycyjnych, w konstrukcji proporcji budowli;
Kikuju, Ahikuju, Wahikuju,
lud afryk. zamieszkujący środkową Kenię, na wschód i południe od góry Kenia;

Słownik języka polskiego PWN

wykładnik «to, co świadczy o czymś»
wykładnik potęgi mat. «liczba wskazująca, ile razy należy daną liczbę potęgowaną pomnożyć przez samą siebie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia