synchroniczne

Encyklopedia PWN

pływanie synchroniczne, pływanie synchronizowane,
dyscyplina sport. uprawiana przez kobiety, polegająca na wykonywaniu (zsynchronizowanym z muzyką) określonych układów figur w basenie pływackim
metodol. metoda ujmowania zjawisk w sposób statyczny w określonym momencie czasowym, z założeniem ich względnej stałości.
maszyna elektryczna prądu przemiennego (silnik synchroniczny, prądnica synchroniczna), w której uzwojenie twornika jest zwykle umieszczone w stojanie, a uzwojenie wzbudzenia (zasilane prądem stałym lub przez magnes trwały) w wirniku;
silnik elektr. prądu przemiennego, 1- lub 3-fazowy, w którym prąd doprowadzany z zewnątrz do uzwojenia twornika wytwarza pole magnet. wirujące, a wirnik (wyposażony w magnesy trwałe lub elektromagnesy zasilane prądem stałym) wiruje synchronicznie z tym polem.
zegar bez własnego układu oscylacyjnego, sterowany sygnałami elektrycznymi z zewnętrznego źródła, np. z sieci elektroenergetycznej.
maszyna elektryczna przetwarzająca energię elektr. w energię mech. ruchu obrotowego (s.e. wirujący) lub, rzadziej, postępowego (silnik liniowy);
elektron.:
prądnica elektryczna, generator elektryczny,
rodzaj maszyny elektrycznej przetwarzającej energię mechaniczną ruchu obrotowego w energię elektryczną za pośrednictwem pola magnetycznego;
doprowadzenie 2 lub więcej zjawisk, przebiegów wielkości fiz., procesów itp. do stanu zgodności w czasie.
urządzenie stosowane w telegrafii, służące do przekształcania (zgodnie z zastosowanym alfabetem telegraficznym) znaków pisma na sygnały elektryczne (w nadajniku) i przeprowadzania operacji odwrotnej (w odbiorniku).
układ logiczny, układ cyfrowy,
układ (zwykle elektroniczny) przetwarzający sygnały dwustanowe — o 2 wyraźnie rozróżnialnych stanach log., odpowiadających 0 i 1; działanie u.l. opisuje się za pomocą funkcji logicznej;
dział językoznawstwa zajmujący się hist. rozwojem języka;
telekom. w systemach teletransmisyjnych zasada tworzenia sygnałów cyfrowych o dużej przepływności przez łączenie sygnałów o mniejszej przepływności;
akolada
[fr. accolade ‘uścisk’ < łac. ad ‘do’, collum ‘szyja’],
w notacji muz. klamra spinająca 2 lub więcej pięciolinii, na których notuje się synchroniczne (współbrzmiące) przebiegi muz. (głosy, partie instrumentów);
dyscyplina sportowa polegająca na wykonywaniu na planszy ćwiczeń akrobatycznych ze współćwiczącym;
Cuvier
[küwjẹ]
Georges, baron (od 1819), ur. 23 VIII 1769, Montbéliard, zm. 13 V 1832, Paryż,
francuski zoolog, paleontolog i anatom; prekursor anatomii porównawczej i paleontologii.
zespół urządzeń elektroenerg. (zgromadzonych w jednym miejscu wraz z niezbędnymi budowlami) przeznaczony do przetwarzania energii elektr.
dzieło film., w którym obrazom (warstwie wizualnej) towarzyszy dźwięk (warstwa akustyczna) odtwarzany synchronicznie z nimi, z nośnika stanowiącego przeważnie integralną część kopii filmowej.
film, którego projekcja wymaga ekranu szerszego niż standardowy (1 : 1,33).
lampa elektronowa próżniowa przeznaczona do generacji i (lub) wzmacniania mikrofal (generator drgań elektrycznych);

Słownik języka polskiego PWN

językoznawstwo synchroniczne «językoznawstwo posługujące się metodą badania faktów językowych w sposób statyczny, bez uwzględniania ich pochodzenia i ewolucji»
pływanie synchroniczne «dyscyplina sportowa, w której duety lub większe grupy zawodniczek wykonują w wodzie układy figur gimnastycznych»
synchronia
1. «jednoczesność występowania pewnych procesów lub zjawisk»
2. «analiza elementów współistniejących w języku w danym czasie z pominięciem zmian językowych»

• synchroniczny • synchronicznie • synchroniczność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia