równanie falowe

Encyklopedia PWN

równanie opisujące rozchodzenie się fal w przestrzeni;
mat. równanie funkcyjne, w którym funkcja niewiadoma występuje pod znakiem całki.
relatywistyczne równanie falowe opisujące cząstki elementarne o spinie 1/2 (np. elektron, mion) zgodnie z prawami mechaniki kwantowej i teorii względności.
fiz. podstawowe równanie nierelatywistycznej mechaniki kwantowej;
analogie fiz. w opisie fal elektromagnetycznych i sprężystych (wynikające stąd, że procesy wytwarzania i rozchodzenia się tych fal są opisane identycznymi równaniami).
relatywistyczne równanie opisujące, zgodnie z prawami mechaniki kwantowej i teorii względności, ewolucję jednoskładnikowej skalarnej lub pseudoskalarnej funkcji falowej cząstek obdarzonych spinem 0 (np. mezonów π);
fiz. w mechanice kwantowej funkcja opisująca stan układu fizycznego (np. cząstki);
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
fiz. wielkość skalarna będąca odwrotnością długości fali: σ = 1/λ (w spektroskopii oznaczana symbolem );
Schrödinger
[szrọ̈dıŋər]
Erwin Wymowa, ur. 12 VIII 1887, Wiedeń, zm. 4 I 1961, tamże,
fizyk austriacki, jeden z twórców mechaniki kwantowej.
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
szczególny przypadek praw przyrody;
Dirac
[dırạ̈k]
Paul Adrien Maurice Wymowa, ur. 8 VIII 1902, Bristol, zm. 20 XI 1984, Tallahassee,
brytyjski fizyk teoretyk; współtwórca mechaniki kwantowej i elektrodynamiki kwantowej.
fundamentalna teoria fizyczna opisująca oddziaływanie mikroobiektów materii między sobą oraz z zewnętrznymi polami, głównie z polem elektromagnetycznym.
podobieństwa między różnymi zjawiskami fiz., wyrażające się tym, że rządzą nimi identyczne lub podobne prawa i dzięki temu przebieg rozważanych zjawisk może być opisany za pomocą jednakowych zależności matematycznych.
orbital
[łac. orbita ‘koleina’, ‘droga’],
funkcja falowa ψ opisująca stan jednego elektronu, zależna od współrzędnych () określających jego położenie w atomie (orbital atomowy), cząsteczce (orbital molekularny, orbital cząsteczkowy) lub krysztale.
fiz. zmiana w czasie położenia ciała materialnego względem wyróżnionego układu odniesienia, zmiana wzajemnego położenia elementów ciała, a także rozchodzenie się zaburzeń pól fizycznych.
w mechanice kwantowej przybliżona metoda opisu stanu układu wielu jednakowych cząstek o spinie połówkowym, np. elektronów w cząsteczce czy atomie lub nukleonów w jądrze.
rezonator
[łac.],
techn. układ mech. lub elektr., w którym zachodzą drgania rezonansowe (rezonans, drgania).
Bohr
[bo:r]
Niels Henrik David Wymowa, ur. 7 X 1885, Kopenhaga, zm. 18 XI 1962, tamże,
fizyk duński.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia