przewlekłych

Encyklopedia PWN

choroba charakteryzująca się ograniczeniem przepływu powietrza w drogach oddechowych;
lek antybiotykowy o przedłużonym działaniu, złożony z benzylopenicyliny i dibenzylenoetylenodiaminy;
beri-beri
[syngaleskie],
jedna z awitaminoz, choroba spowodowana niedoborem wit. B1 (tiaminy);
med. ostre stany chorobowe (gł. u niemowląt karmionych sztucznie) z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego — rozluźnionymi stolcami z domieszką śluzu, niekiedy krwi lub treści ropnej;
okład, kompres,
med. zabieg leczniczy;
sanatorium
[łac.],
zakład lecznictwa zamkniętego, zorganizowany zwykle w miejscowości uzdrowiskowej;
grupa chorób nowotworowych układu krwiotwórczego;
biegunka, rozwolnienie,
med. objaw schorzenia ogólnego lub schorzenia przewodu pokarmowego, w którym dochodzi do zbyt częstego oddawania stolca, tj. więcej niż 3 razy na dobę;
anat. narządy limfatyczne występujące w błonie śluzowej jamy ustnej i gardła, tworzące pierścień limfatyczny gardła (pierścień Waldeyera);
med. zmniejszenie we krwi obwodowej stężenia hemoglobiny poniżej wartości prawidłowych (poniżej 140 g/l u mężczyzn i poniżej 120 g/l u kobiet), liczby krwinek czerwonych (poniżej 4,5 · 1012/l u mężczyzn i 4,0 · 1012/l u kobiet) oraz wskaźnika hematokrytowego (poniżej 0,40 l/l u mężczyzn i 0,36 l/l u kobiet), także zmniejszenie całkowitej masy krwinek czerwonych, a niekiedy i całkowitej objętości krwi krążącej;
odgałęzienia tchawicy, element dróg oddechowych większości kręgowców płucodysznych;
med. przewlekła choroba układu oddechowego, wywołana długotrwałym wdychaniem pyłów nieorg., charakteryzująca się gromadzeniem pyłu w płucach i odczynem tkanki płucnej na ich obecność;
wieloczynnościowy, największy gruczoł kręgowców, funkcjonalnie związany głównie z układem pokarmowym, odgrywający bardzo ważną rolę w przemianie materii.
zatrucie, intoksykacja,
med. zaburzenie czynności komórek, tkanek lub narządów wskutek działania substancji egzogennych (pochodzenia roślinnego, zwierzęcego, chem., jadów bakteryjnych) lub pochodzenia endogennego (nadmiar hormonów tarczycy, gestoza, samozatruwanie się metabolitami nie wydalanymi, np. w mocznicy, niewydolności wątroby, gorączce);
med. przewlekła metaboliczna choroba kości z postępującym ubytkiem masy kostnej i uszkodzeniem mikroarchitektury, prowadzącym do zmniejszenia jej wytrzymałości mech. stwarzającym ryzyko złamań;
bhuta
[sanskr. bhūta ‘powstały’, ‘były’],
w religijno-filozoficznej myśli hinduskiej gruby (niesubtelny) element świata fizycznego, żywioł.
lek mukolityczny; ułatwia wykrztuszanie wydzieliny z drzewa oskrzelowego w przebiegu ostrych i przewlekłych chorób dróg oddechowych; nie nasila natomiast wydzielania gruczołów śluzowych;
charłactwo, kacheksja, wyniszczenie,
najcięższa postać stanu niedożywienia;
lek ziołowy o działaniu żółciotwórczym, żółciopędnym i przeciwzapalnym;

Materiały dodatkowe

miłek wiosenny, Adonis vernalis

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

przewlekły
1. «trwający długo, ciągnący się za długo»
2. «o chorobie: mający długotrwały przebieg»

• przewlekle • przewlekłość
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia