promieniem kuli

Encyklopedia PWN

mat. bryła stanowiąca część kuli — ograniczoną powierzchnią kuli i powierzchnią boczną stożka o wierzchołku w środku tej kuli;
paradoksalny rozkład kuli, paradoks (Hausdorffa–)Banacha–Tarskiego,
mat. twierdzenie, które 1924 udowodnili S. Banach i A. Tarski, uogólniając wcześniejszy przykład F. Hausdorffa;
mat. zbiór punktów przestrzeni, których odległość od ustalonego punktu O (zwanego środkiem kuli) jest mniejsza lub równa stałej liczbie R (zwanej promieniem kuli);
mat. odległość punktów okręgu (sfery) od jego (jej) środka, a także każdy z odcinków łączących te punkty ze środkiem; ten sam promień jest równocześnie promieniem koła (kuli) ograniczonego przez okrąg (sferę); oznaczany zwykle literą r;
krystal. teoria opisująca różne możliwe ułożenia (upakowania) jednakowych kul w przestrzeni trójwymiarowej, w których każda kula zawsze styka się z 12 kulami.
mat. dwuwymiarowa miara;
mat. jedno z podstawowych pojęć geometrii.
Thomson
[tọmsən]
Sir Joseph John Wymowa, ur. 18 XII 1856, Cheetham Hill k. Manchesteru, zm. 30 VIII 1940, Cambridge,
fizyk angielski.
Eratostenes z Cyreny, Eratosthénēs, ur. ok. 275 p.n.e., Cyrena (Libia), zm. ok. 194 p.n.e., Aleksandria,
grecki filozof, astronom, matematyk i geograf.
geometria
[gr. gḗ ‘ziemia’, metréō ‘mierzę’],
dyscyplina nauki zajmująca się badaniem figur, tj. fragmentów rozmaitych przestrzeni.
obiekty astronomiczne — kule gazowe o masach porównywalnych z masą Słońca, świecące przez znaczną część życia wskutek zachodzących w nich reakcji termojądrowych.
klimat
[gr. klíma ‘nachylenie’, ‘szerokość geograficzna’],
charakterystyczny dla danego obszaru zespół zjawisk i procesów atmosferycznych (warunków pogodowych), kształtujący się pod wpływem właściwości fizycznych i geograficznych tego obszaru, określony na podstawie wyników wieloletnich obserwacji i pomiarów meteorologicznych.
pomiary instrumentalne wartości elementów meteorologicznych oraz obserwacje wizualne (wzrokowe) obiektów (np. chmur, cząstek opadowych) i zjawisk atmosferycznych, wykonywane w celu poznania aktualnego stanu atmosfery.
steradian
[gr.-łac.],
sr (dawniej srd),
jednostka kąta bryłowego, uzupełniająca w układzie SI;
Archimedes, Archimḗdēs, ur. ok. 287 p.n.e., Syrakuzy, zm. ok. 212 p.n.e., tamże,
grecki matematyk, fizyk i inżynier, odkrywca i wynalazca.
droga, którą przebywa cząstka pomiędzy 2 kolejnymi zderzeniami;
centralna część kuli ziemskiej, o promieniu ok. 3486 km, masie ok. 185 · 1023 kg (ok. 31,5% całkowitej masy Ziemi) i średniej gęstości ok. 10,6 g/cm3 (Ziemia — Budowa);
mat. zbiór wszystkich punktów płaszczyzny, których odległość od ustalonego punktu O (zwanego środkiem koła) jest mniejsza lub równa danej liczbie dodatniej r (zwanej promieniem koła);
Księżyc, łac. luna, gr. selene,
naturalny satelita Ziemi;
mat. każda z 4 części, na które dzielą sferę (powierzchnię kuli) 2 okręgi jej wielkich kół (koło wielkie);

Materiały dodatkowe

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia