prawną

Encyklopedia PWN

reguła zachowania (postępowania) będąca częścią składową systemu prawa.
w Polsce osoba uprawniona do obsługi prawnej organów państw. i in. jednostek organizacyjnych państwa, organów administracji publicznej, podmiotów spółdzielczych i organizacji społ. oraz podmiotów wykonujących działalność gospodarczą.
zdolność określonej osoby do nabywania praw i zaciągania zobowiązań we własnym imieniu za pomocą czynności prawnych;
świadome i zgodne z przepisami prawnymi zachowanie się osoby fiz. lub prawnej zmierzające do ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego;
języki związane z prawem, będące odmianą i specjalizacją naturalnego języka potocznego stanowiącego ich wspólne źródło.
prawo jednostka organizacyjna powołana do określonych celów, którą przepis prawny uznaje za samodzielny podmiot prawa cywilnego, mający zdolność do występowania w obrocie prawnym jako podmiot praw i obowiązków, np. w Polsce Skarb Państwa, przedsiębiorstwa, banki, spółki akcyjne, fundacje;
fakt, z którym norma prawna wiąże określone skutki prawne i który powoduje powstanie, zmianę lub wygaśnięcie konkretnego stosunku prawnego;
część aktu prawnego, wyodrębniona jako artykuł, paragraf itp.;
stosunek powstający między podmiotami prawa na podstawie określonej normy prawnej w związku z powstaniem określonego faktu prawnego;
zdolność do tego, aby być podmiotem stosunków cywilnoprawnych;
akt organu państwa zawierający ogólne reguły postępowania (normy prawne),
dziedzina nauki, której przedmiotem jest historia poglądów na strukturę polit. społeczeństwa (zwłaszcza na państwo) oraz na obowiązujące w społeczeństwie prawo;
uznanie przez normę prawną faktu, który w rzeczywistości nie istnieje, i wiązanie z tym określonych skutków prawnych;
następstwo, jakie pociąga za sobą fakt prawny na podstawie określonej normy prawnej,
działanie w cudzym imieniu (zastępowanie innej osoby) na podstawie przepisów ustawy lub postanowienia sądu (przedstawiciel) albo na podstawie umowy (pełnomocnictwo);
Międzynarodowe Stowarzyszenie Nauk Prawnych, fr. Association Internationale des Sciences Juridiques (AISJ),
organizacja zał. 1950 w Londynie, z inicjatywy UNESCO;
dwustronne czynności prawne, na mocy których tylko jedna ze stron uzyskuje korzyść majątkową, np. umowa darowizny, pożyczka nieoprocentowana.
przedmiot konkretnego stosunku prawnego podlegający ochronie na podstawie przepisów prawa.

Słownik języka polskiego PWN

prawo
1. «ogół przepisów i norm prawnych regulujących stosunki między ludźmi danej społeczności»
2. «norma prawna»
3. «nauka o prawie, studia nad prawodawstwem»
4. «uprawnienia przysługujące komuś zgodnie z obowiązującymi przepisami»
5. «zasada rządząca procesami przyrodniczymi i społecznymi, stanowiąca cel badań naukowych»
6. «kierunek studiów związanych z nauką o prawie, z prawoznawstwem»

• prawny, prawniczy • prawnie • prawnik • prawniczka
akt prawny, prawodawczy, normatywny «akt organu państwa ustanawiający normy ogólne, np. ustawa, dekret, rozporządzenie»
czynność prawna «oświadczenie woli w celu wywołania skutków prawnych»
droga prawna «ustalony przepisami prawa sposób prowadzenia spraw sądowych lub urzędowych»
fakt prawny «zdarzenie lub zachowanie, z którym norma prawna wiąże określone skutki prawne»
fikcja prawna «uznanie przez normę prawną faktu, który w rzeczywistości nie istnieje, za istniejący»
luka prawna «brak przepisów prawnych normujących określoną sytuację, potrzebnych dla rozstrzygnięcia jakiegoś zagadnienia prawnego»
norma prawna «reguła zachowania się, skonstruowana na podstawie przepisów prawa»
osoba prawna «jednostka organizacyjna powołana do określonych celów, którą przepis prawny uznaje za samodzielny podmiot prawa cywilnego»
osobowość prawna «zdolność nabywania praw i zaciągania zobowiązań nadana przez ustawę organizatorom, władzom, stowarzyszeniom itp.»
pomoc prawna
1. «całokształt zadań adwokatury»
2. «czynności procesowe dokonywane przez sąd w sprawie, która toczy się w innej miejscowości»
3. «przeprowadzenie przez sąd lub inny organ jednego państwa czynności dotyczących postępowania toczącego się w innym państwie»
porządek prawny «całokształt przepisów prawnych obowiązujących w państwie»
przepis prawny «część aktu prawnego wyodrębniona przez prawodawcę»
radca prawny «prawnik zatrudniony w jakiejś instytucji, który udziela porad i opinii prawnych oraz występuje w imieniu instytucji przed sądami i organami arbitrażowymi»
skutek prawny «następstwo, które pociąga za sobą fakt prawny na podstawie określonej normy prawnej»
stosunek prawny «stosunek powstający między podmiotami prawa, w związku z powstaniem określonego faktu prawnego»
środek prawny
1. «postępowanie służące do zmiany orzeczenia sądu lub władzy, np. zażalenie, apelacja, kasacja»
2. «każdy akt służący do dochodzenia praw, np. pozew, sprzeciw»
zdolność prawna «zdolność nabywania praw cywilnych oraz zaciągania zobowiązań»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia