piękna

Encyklopedia PWN

zmysł piękna
(ang. sense of beauty),
filoz. określenie oznaczające wrodzoną człowiekowi wrażliwość na piękno, stanowiącą warunek doznawania przyjemności estetycznej i zdolności do wydawania estetycznych sądów.
fiz. jedna z liczb → kwantowych, charakteryzująca hadrony.
wyższe uczelnie artyst. kształcące w zakresie m.in.: malarstwa, rzeźby, grafiki i rysunku;
Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie (ASP),
uczelnia artyst.; tradycje ASP sięgają pocz. XIX w.;
uczelnia artystystyczna;
Fryderyk Piękny, z dynastii Habsburgów, ur. ok. 1289, zm. 13 I 1330, zamek Gutenstein (Dolna Austria),
książę Austrii i Styrii od 1306 (jako Fryderyk III), antykról niem. od 1314, syn króla niem. Albrechta I;
Karol IV Piękny, ostatni z gł. linii Kapetyngów, ur. 1294, zm. 1 II 1328, Vincennes,
król Francji i król Nawarry (jako Karol I) od 1322, syn Filipa IV Pięknego i Joanny I Nawarskiej;
miesięcznik artyst.,
organizacja artystów i miłośników sztuki, zał. 1958 (staraniem grupy czł. dawnego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych);
organizacja skupiająca miłośników sztuki i artystów pol., działająca 1860–1939 w Warszawie;
Filip I Piękny, niem. Philipp der Schöne, hiszp. Felipe I el Hermoso, z dyn. Habsburgów, ur. 22 VII 1478, Brugia, zm. 25 IX 1506, Burgos,
król Kastylii od 1504, syn cesarza Maksymiliana I i Marii Burgundzkiej, mąż Joanny Szalonej, córki Izabeli I Katolickiej i Ferdynanda II Katolickiego, ojciec cesarzy: Karola V i Ferdynanda I;
Filip IV Piękny, z dyn. Kapetyngów, ur. 1268, Fontainebleau, zm. 29 XI 1314, tamże,
król Francji od 1285, syn Filipa III Śmiałego;
Hasdrubal Piękny, ur. ok. 270, zm. 221 p.n.e.,
kartagiński wódz i polityk;
Iwan II Piękny, ur. 20 III 1326, zm. 30 XI 1359,
wielki książę moskiewski i włodzimierski od 1353, syn Iwana I Kality, ojciec Dymitra Dońskiego;
Mistrz Pięknych Madonn, żył w XIV/XV w.,
rzeźbiarz anonimowy;
miesięcznik, wydawany od 1996 we Wrocławiu;

Słownik języka polskiego PWN

piękny
1. «odznaczający się pięknem kształtów, barw, dźwięków itp.»
2. «mający dużą wartość moralną»
3. «mający najlepsze cechy swojego gatunku, rodzaju itp. lub będący doskonałym w jakiejś dziedzinie»
4. «duży, pokaźny»
5. iron. «nie taki, jakiego się oczekuje»

• pięknie • piękniutki
piękno
1. «zespół cech, który sprawia, że coś się podoba»
2. «wysoka wartość moralna»
piękno- «pierwszy człon wyrazów złożonych wskazujący na piękność tego, co nazywa drugi człon złożenia»
sztuki piękne, plastyczne «architektura, rzeźba, malarstwo, grafika i rzemiosło artystyczne»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia